Monthly Archives: Οκτώβριος 2015

οχτώβρηδες – sine lege

 

μα ακούστε με λίγο σας παρακαλώ

από παντού με διώξανε

κι εγώ σκοπό άσχημο στ’ αλήθεια δεν έχω

μόνο να· κάθε που χειμωνιάζει ψάχνω εικόνες

για να αδειάσει από μέσα μου το τίποτα

έτσι

στέκομαι τα απογεύματα έξω από τα άδεια σπίτια

γράφω στις πόρτες των γειτόνων πως κερνάω λικέρ παρηγορητικό

ξημερώνω μια πανσέληνο στη γη της εσαεί εκλείψεως

χτίζω τις γέφυρες που σύντομα οι αντάρτες θα γκρεμίσουν

βρέχω με λύπη όσους βιαστήκανε τους θύτες τους να συγχωρήσουν

καίω τις τσέπες ζωντανές όσων ανθρώπινα κορμιά πουλάνε

κι έτσι

καλωσορίζω πάντα τους οχτώβρηδες του κόκκινου γένους

υπαρχτό φθινόπωρο

χι και ταυ χτ

χτικιό το άγαλμα του λένιν

φι και ταυ φτ

φτύνω τα αίματα του στάλιν

στη χώρα μου

θα βρέχει πάντα κέρματα στα πρωτοβρόχια

θα φυσάει πάντα προς το μέρος του βοριά κάθε σεπτέμβρη

θα καίγεται πάντα κάθε χτύπος που κόντρα στο ρεύμα περπατάει

αλήθεια, καίγεται το αίμα;

 

τείχος βερολίνου – δεκέμβρης 1962

Advertisements

Δρομολόγιο προαστιακού

 

12179161_1509418076017534_2048529219_n

 

Αεροδρόμιο – Αφετηρία

Ο προαστιακός έφευγε σε πέντε λεπτά. Οι τουρίστες πλέον λιγοστοί. Το βαγόνι σχεδόν άδειο. Αυτό που δεν ξέρω πού να καθίσω σε ένα βαγόνι με τόσες κενές θέσεις ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω. Διάλεξα τελικά μέσα θέση, δίπλα στο παράθυρο, κάνοντας σκέψεις του τύπου «κάθε έργο νιώθει σίγουρα πιο λεύτερο όταν αποδεσμευτεί από το δημιουργό του. Να, όπως κι εγώ τώρα». Το τρένο ξεκίνησε.

 

Κορωπί

Αυτό που οι άνθρωποι δεν ξέρουν πού να καθίσουν σε ένα βαγόνι με τόσες κενές θέσεις ακόμα δεν το χω χωνέψει. Ένας κύριος κοντοστάθηκε ανάμεσα στις δύο τετράδες καθισμάτων και τελικά επέλεξε να καθίσει δίπλα μου. Έβγαλε από την τσέπη του ένα πακέτο υγρά μαντηλάκια κι άρχισε να τρίβει επίμονα τα χέρια του. Απολάμβανα ήδη τη μοναξιά μου.

 

Παιανία -Κάντζα

Μια γυναίκα κατευθύνθηκε αμέσως προς το μέρος μου. Με κοιτούσε συνεχώς μέχρι να καθίσει αντίκρυ μου. Έγειρε μπροστά να με εξετάσει καλύτερα. Άπλωσε το χέρι διστακτικά και με έφερε πάνω στην τσάντα που είχε στα πόδια της. Την κοιτούσα διακριτικά. Γύρισε το εξώφυλλο. Αρκεί ν’αφήνει ο καθένας μια φωτιά σε κοινή θέα, ψιθύρισα από μέσα μου. Με άφησε αργά στη θέση που με βρήκε. Άνοιξε την τσάντα της κι έβγαλε από μέσα τον Χριστό που ξανασταυρώνεται, ένθετο του Έθνους. Το κρατούσε ανοιχτό κατά τέτοιο τρόπο που μπορούσα να δω τον Καζαντζάκη στο εξώφυλλο να κάνει βαθυστόχαστες σκέψεις.

 

Παλλήνη

Ένα ζευγάρι συμπλήρωσε την τετράδα που καθόμουν, πριν πλησιάσει ένας νεαρός έτοιμος να πάρει τη θέση μου. Ζήτησε συγγνώμη από την κοπέλα ρωτώντας την αν της ανήκω. Του είπε όχι. Έτσι αυτός με παραμέρισε στο πλάι για να καθίσει.

 

Δουκίσσης Πλακεντίας

Η κοπέλα ξεφύλλισε με μια κίνηση τις περίπου 400 σελίδες που της έμεναν. Ξεφύσηξε κι έβαλε το βιβλίο στην τσάντα. Με την άκρη του ματιού μου μπορούσα να δω τους άλλους τρεις της τετράδας να κρατούν το κινητό στα χέρια και να κοιτούν την οθόνη αποσβολωμένοι. Είχα στριμωχτεί πια στη σχισμή ανάμεσα στο κάθισμα και το πλαστικό κάτω απ’ το παράθυρο. Ίσα που μπορούσε να με διακρίνει κανείς παρέα με τσαλακωμένα εισιτήρια και πεταμένες συσκευασίες τροφίμων. Κατέβηκαν όλοι αφήνοντάς με έρημο στο βαγόνι. Η μόνη μου ελπίδα πλέον μια καθαρίστρια με πλούσια βιβλιοθήκη.

 

 


μια πρώτη τζούρα από το δεύτερο τεύχος

DSCF4917


πτερύγιο τραπεζομάντιλο

η γωνία του τραπεζιού

μοιάζει με φτερό

–αεροπλάνου–

εκεί είπα να σου δώσω

ραντεβού

–μετά το γεύμα–

να ενώσουμε τα χέρια

και να πετάξουμε μαζί,

ίσα που να χαθούμε

στα βάθη από υαλοβάμβακα

–του απορροφητήρα.

Κατίμ

υ.γ.

Τα σώματα δεν περιέχονται

σ’ ένα σωρό σκουπίδια.

Άκλαυτος πας για ανακύκλωση

κυκλώνοντας το σήμα.

Κεριά, λιβάνι

και το λάδι στο φούρνο

αμύριστο χώμα.

Έλενα Νικολακοπούλου

τριγύρω σάλια

Κι αν το φεγγάρι τελικά είναι το νύχι

που το ‘φτυσε

που το ΄φτυσε μια νύχτα

που το ΄φτυσε μια νύχτα ο θεός

ως ένδειξη αιώνιας αγωνίας;

Γιώργης Μακελάρης

και μια δεύτερη

IMG_2582

Μια πόλη φτιαγμένη

από σκλάβους.

Στους πρόποδες

ενός βουνού από σκόνη.

Με το ζόρι στέκονται

αλλά ακόμα νιώθουν.

Κικέρτα

κάποιος κάποτε που

τσίπουρο χωρίς μεζέ

Καρούζο στον μπιντέ

λουλούδια από νεκροταφεία

τηλεόραση στα πλοία

ποιήματα με ρίμα

ποιήματα δίχως ρήμα

γ. Κακαές

Εμείς εδώ στους πύργους

κρατάμε σφιχτά τα αυγά να μην εκκολαφθούν

και βγουν πλάσματα που συγχωρούν.

Χαλαρώστε.

Ελένη Μοσχοβάκη

 

Ευχαριστούμε τον Στέφανο Κανδυλίδη για τις φωτογραφίες.


Αρέσει σε %d bloggers: