Monthly Archives: Νοέμβριος 2015

ραπτομηχανή – Κικέρτα

fd528d6328ec7efc0c24b92640241bb0

 

 

εμπαιγμός

με τη μία

εμπαιγμός

πήγε δύο

χορτάριασαν οι δύτες

κυλάει κι ανεμοσκορπίζεται

 

ο ήχος απ’ τα φτερά του πελαργού

χάνεται

κι υπάρχει

υποκλίνεται

κι υποκρίνεται

αργή η καύση

της μύτης τα ξεσπάσματα

 

και όχι

δεν έχει σάρκα

όχι δεν θα σε πείσει

ο κεραυνός για το πέταγμά του

κρίνει

κι αποκρίνεται

αρπάζει

και δεν ξανακοιτά

 

δεν έχει ύφασμα

ράβει τον αέρα

ξενυχτά

ξαγρυπνά

και δεν χλωμιάζει

ράβει τα χέρια

δεν έχει ύφασμα

 

εμπαιγμός

άλλη μία

εμπαιγμός

άλλες δύο

και δεν κουνάει

ταρακουνάει

ράβει τα χείλη

με τη δίψα

κι αναφλέγεται

 

 

Advertisements

αποστάσεις

 

Από τα χέρια
πόσα μεροκάματα
μέχρι το στόμα;

Θόλωσε η σύμβαση
μπροστά στην ερώτηση

Απ’ τα στόματα
άραγε πόσες γλώσσες
ως την ποίηση;

Όσες βγάζουν οι λέξεις
στα μούτρα των ποιητών

Απ’ την ποίηση
πόσα τσιγάρα δρόμος
ως το άπειρο;

Το γεμάτο τασάκι
ντύθηκε επίλογος

 

Τα παραπάνω ουάκα γράφτηκαν συλλογικά από τους
Μορίς Λαμπραντόρ, Γιώργη Μακελάρη και γιώργο Κακαέ.

Η κόκκινη χούφτα – Κώστας Πλησιώτης

12200591_10208378972855672_1070963195_n

 

Στο χαρτοπωλείο

μόνιμος θαμώνας και διασκεδαστής

ο παππούς της απέναντι πολυκατοικίας

 

ώρες

στα ράφια τριγυρνά

κι ελέγχει πόσες απέμειναν

κόκκινες γόμες

 

γερά

τις βαστά

κι όταν στο ταμείο φτάνει

ζητά γραφίτη και χαρτί

 

σα χαρτογράφος από μνήμης

σχεδιάζει τη γη

 

κάθε λογής πεδιάδες, θάλασσες και δάση

βουνά, ηφαίστεια, λίμνες και χερσονήσους

 

μονάχα ποτάμια δε σχεδιάζει

τα ποτάμια τα φοβάμαι

ομολογεί

 

με γόμα παίρνει και σβήνει

σκιές αφήνοντας

ποτάμια κόκκινα

σε ακατάσχετες θέσεις

 

είναι αίμα τα ποτάμια

μονολογεί

κι οι άνθρωποι

σταγόνες που εξατμίζονται

για να γυρνούν τα γρανάζια

του κόσμου

 

τ’ απομεινάρια τα κόκκινα

στη χούφτα του σφίγγει

φιλάει το χέρι του

στην τσέπη τ’ αδειάζει

και φεύγοντας σφυρίζει μια μπαλάντα.

 


Αρέσει σε %d bloggers: