Monthly Archives: Μαρτίου 2016

Ανάμεσα στα τόσα χέρια – Ομαδικό Παντούμ

12596161_10209533563039705_573354184_n

φωτό: Μαρία Σορωνιάτη

 

Ανάμεσα στα τόσα χέρια

κομμάτι αμφίβολος ο πανηγυρισμός

πόσες ψυχές στη θάλασσα κάτω απ’ τα αστέρια

τρύπιο σωσίβιο ο καπιταλισμός.

Κομμάτι αμφίβολος ο πανηγυρισμός

βρεμένη σιωπή να χάσκει

τρύπιο σωσίβιο ο καπιταλισμός

κι αλληλεγγύη που αντιφάσκει.

Βρεμένη σιωπή να χάσκει

φούρια φούρια το θανατικό

κι αλληλεγγύη που αντιφάσκει

ο πνιγμός είναι συμβάν κανονικό.

Φούρια φούρια το θανατικό

παράγωγο πετρελαίου

ο πνιγμός είναι συμβάν κανονικό

παιδιά του Ζεβεδαίου.

Παράγωγο πετρελαίου

στης τσουλήθρας την αγκαλιά

παιδιά του Ζεβεδαίου

απ’ το παγκάκι σάς προσέχει η γιαγιά.

Στης τσουλήθρας την αγκαλιά

γλιστρά το μνήμα

απ’ το παγκάκι σάς προσέχει η γιαγιά

ούτε βήμα.

Γλιστρά το μνήμα

καταμεσής του παραδείσου

ούτε βήμα

στα χαντάκια της αβύσσου.

Καταμεσής του παραδείσου

πόσες ψυχές στη θάλασσα κάτω απ’ τα αστέρια

στα χαντάκια της αβύσσου

ανάμεσα στα τόσα χέρια.

 

παντούμ: στιχουργική μορφή που ξεκίνησε απ` τη Μαλαισία·
αποτελείται από τετράστιχες στροφές με σταυρωτή ομοιοκαταληξία.
Το παραπάνω γράφτηκε στίχο στίχο από οχτώ γραφιάδες.
Advertisements

έστι χρεία; – sine lege

61b5f72b-ca5c-4582-a481-f6938110a148

ο ύπνος των αγαπημένων / Paul Schneggenburger.

 

εξήντα μέρες άκαπνος στα πεζοδρόμια γυρνάει

τριάντα μέρες σχέση λάθους εξωσυζυγική

να λύσει την εξίσωση με χάρακα γυρεύει

 

είκοσι χρόνια την αναζητούσε αλλού

σε πέντε ώρες κιόλας τον φιλούσε στο λαιμό

ανάποδη αφαίρεση στα χρόνια της να φτάσει

 

δέκα βδομάδες άγραφα χαρτιά θρέφουν το τζάκι

έξι μολύβια σε κάδο πράσινο με το κουτί

το τελευταίο ποίημα στην ξύλινη σκεπή του χάραξε

 

εφτά ζωές κλεμμένες απ’ του γείτονα τη γάτα

δύο χαστούκια του ‘ριξαν όλα τα δόντια κάτω

μα ο γιατρός απουσιάζει· αφήστε πόνου μήνυμα στο θυρωρό

 

δύο μπουκάλια νάμα κόκκινο κρασί

τρία παιδιά από άλλη μάνα και έτερο πατέρα

όλα τα χρόνια της κοιμόταν αγκαλιά με τον κανένα

 

στήσανε δίπλα δίπλα των λαθών τους αριθμούς

κι ύστερα αγκάλιασαν της ειρωνείας το γέλιο

στο τέλος έφαγαν τα νύχια τους· ήταν βραδιά νηστείας

 

θυμήθηκαν της ήβης τους τον μαθηματικό

με κείνο το διηνεκές περί αριθμών λογύδριο

μα, αχρείαστη των αριθμών η χρεία!

 

 


Αρέσει σε %d bloggers: