Monthly Archives: Ιουνίου 2016

ένας χρόνος τσακμάκι / παρουσίαση ποιητικής ύλης

Την Κυριακή στις 26 του Θεριστή

7.30 το απόγευμα

στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος

τα μέλη του τσακμακιού

συνοδεία του «σκοπού» των τζιτζικιών

θα παρουσιάσουν μικρά ψέματα ποιητικής ύλης.

Τα κείμενα που θα ακουστούν

θα μοιραστούν τυπωμένα στους παρευρισκόμενους.

Σκηνική σύλληψη ποιητικού αναλογίου: Κατερίνα Χάλκου

Στέφανος Κανδυλίδης

Στέφανος Κανδυλίδης

 

[...] Νά, λένε πως τα τζιτζίκια ήταν άνθρωποι κάποτε, προτού ακόμα
γεννηθούν οι Μούσες. Όταν όμως γεννηθήκανε και πρωτοφάνηκε το τραγούδι,
τόσο πια μερικοί από αυτούς τότε τους ανθρώπους τα χάσανε από την τέρψη,
που τραγουδώντας αμέλησαν να φάνε και να πιούν και, χωρίς να το νοιώσουν,
πεθάνανε. Απ' αυτούς γεννήθηκε το γένος των τζιτζικιών παίρνοντας
τούτο το βραβείο από τις Μούσες, δηλαδή αφότου γεννηθεί
να μην έχει καμμιά ανάγκη για τροφή, αλλά, χωρίς να τρώη και να πίνη,
ν' αρχίζη ευθύς να τραγουδάει ως που να πεθάνη, κι έπειτα
πηγαίνοντας στις Μούσες να τους φέρνη είδηση ποιός από τους ανθρώπους
εδώ κάτω ποιάν απ' αυτές τιμάει.

Πλάτων, Φαίδρος, μτφρ. Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλος, εκδ. Εστία, Αθήνα 2013.

 

Φαιδρά Έργα & Ημέρες

Νύχια γαμψά τρυπούν τους ουρανούς.

Στη γλυκιά παράκληση του αηδονιού

η απάντηση του γερακιού είναι από θέση ισχύος:

«αν θέλω, δείπνο μου σε κάνω ή σ’ αφήνω».

Δυνατές όμως φωνές ακούγονται.

Ως άλλες σειρήνες

τα τζιτζίκια μαγεύουν το γεράκι

και σε χορό φτερών όλοι μαζί τραγουδούν

μέχρι τον θάνατο.


Έλενα Νικολακοπούλου

 

των μυρμηγκιών τα χρόνια

θα ‘ρθουνε κάποτε τα χρόνια εκείνα

όταν αυτοί που πέρασαν ζωές σκυφτές θα ορθωθούν

θα ‘ρθουνε κάποτε τα χρόνια εκείνα

όταν θα δεις τριγύρω σου μυρμήγκια χαρωπά να τραγουδάνε

ζήσαμε βλέπεις χρόνια άδικα υπηρετώντας τους αφέντες

σκάψαμε τρύπες μες στη γη και θάψαμε τα ζωντανά μωρά μας

κι εκείνοι έστεκαν ανέμελα στα δέντρα τραγουδώντας

θα γράψουν οι φιλόσοφοι καινούριες ελεγείες

μύθους αληθινούς για τα ταπεινωμένα πλάσματα

που σπάσαν τον αυχένα των αφεντικών τους

ισιώσανε την πλάτη τους ύστερα από αιώνες σκολιωμένους

και αποφασίσανε πως στο τραγούδι το δικαίωμα

αβίαστα σε όλους μας ανήκει

 

sine lege

Advertisements

Ζεύγη – Μαρία Σορωνιάτη

 

 

 

 

 

 


δύο ποιήματα – Σταύρος Καμπάδαης

Δεν πιάναν τα χέρια μου
Δεν ήξερα από ποια μεριά βιδώνεις
+
από ποια ξεβιδώνεις
Τώρα όσο γερνάω
μαθαίνω
να μοντάρω
να συναρμολογώ
να βιδώνω
+
να κάνω
τον μαστοράκο
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα
που δεν επισκευάζεται
Είναι μια βαλβίδα
στο πίσω μέρος του κεφαλιού
όπως με κοιτάς αριστερά
Μια ανεπίστροφη βαλβίδα
που από εκεί μπουκάρει
αέρας στον εγκέφαλο
Μπόλικος
ατελείωτος
φρέσκος
+
τα χαλάει όλα μέσα
Αυτή η βλάβη
αλήθεια στο λέω
δε θα φτιαχτεί ποτέ

 

 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΣ ΑΚΙΔΑΣ
ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΣΟΥ ΣΕΙΣΜΟΓΡΑΦΟΥ
Βρεθήκαμε
μετά από πολύ καιρό
Στην αρχή παίζαμε
με τις σιωπές
Αρκετά μετά
με ρώτησε κάτι
Ήπια μια γουλιά
+

απάντησα
Εκείνη τη στιγμή
ακριβώς
έγινε μια δόνηση
5,7 ρίχτερ
Αυτόν  τον
σεισμό
τον κατάλαβα
μόνο
εγώ


Άνοιξης τεύχος #04

 
Mε φαντάζομαι συχνά

να περπατάω με τα χέρια.

Τόση μου η ανάγκη,

να γυρίσει ο κόσμος

άνω κάτω.

Κικέρτα

Στο μετρό μυρίζει λάδι.
Και χλωρίνη
κι ασετόν.

Τα καθίσματα σαν κάδοι.
Και βενζίνη
και μπετόν.

Πώς οι ποιητές μυρίζουν
Και πούθε είναι να τους βρω
Μες σε χαρτιά και σε μελάνια
Ή στον υπόγειο συρφετό;

κώστας πλησιώτης

Πόρτες πολλές

κι ανάμεσα ένα παράθυρο

για αυτοκτονία.

Κανείς δεν το καθαρίζει πια.

Η σκόνη του κρατά

λίγη από την ανάμνηση

του σάλτου στο κενό.

Ελένη Μοσχοβάκη

 

Φοβάτ’ ο σκλάβος τη φυλακή;

κατίμ


Αρέσει σε %d bloggers: