Τι παράξενα πράγματα

 

Wo sollst du einen Punkt setzen? Nicht einmal ein Semikolon, nicht einmal ein Komma, besser ein Gedankenstrich, und den eigentlich auch nicht; denn jeder Schluß eines Buches ist ein Fehler, eine Lüge, eine Vergewaltigung, eine Schranke.

 

πού πρέπει να βάλεις τελεία; όχι πάλι μια άνω τελεία, όχι για άλλη μια φορά ένα κόμμα, καλύτερα μια παύλα, κι αυτήν τελικά όχι. γιατί το τέλος κάθε βιβλίου είναι ένα λάθος, ένα ψέμα, ένας βιασμός, μια μπάρα απαγορευτική.

 

Aber wie sollen wir in unserer Sterblichkeit, in unserer persönlichen Sterblichkeit das Grenzenlose ein Ganzes nennen? Es fehlen die entsprechenden Bezugspunkte nicht die der Tiefe, sondern die der Länge, nicht quantitative, sondern qualitative das heißt, die der meßbaren Zeit. Außerdem lauert noch die Gefahr der Weitschweifigkeit. Und was werden wieder die Kritiker und die Urteilslosen (und mit vollem Recht die Menschen) sagen? «Uff, was für ein Vielschreiber, was für ein Mehrgesichtiger, ein Gesichtsloser, ein Gegengesichtiger, er schreibt, mein Kind, keine Wörter hin, er pißt Wörter!»

 

αλλά πώς μπορούμε εμείς, μέσα στην προσωπική μας θνητότητα να ονοματίσουμε την απεραντοσύνη του Όλου; μας λείπουν οι απαραίτητοι συνδετικοί κρίκοι – όχι εκείνοι του βάθους, αλλά της διάρκειας, όχι εκείνοι της ποσότητας, αλλά της ποιότητας, εκείνοι δηλαδή που θα μπορούσαν να μετρήσουν το Χρόνο. ελλοχεύει εξάλλου πάντα ο κίνδυνος της απεραντολογίας. και τι θα πουν πάλι οι κριτικοί και κείνοι που τους λείπει η κρίση – και με το δίκιο τους οι άνθρωποι; «τι πολύγραφος, πόσο πολυπρόσωπος, τι απρόσωπος, πόσο αντιπρόσωπος, αυτός παιδί μου δεν γράφει λέξεις, αυτός τις λέξεις τις κατουράει!»

 

Oh, ich muß unbedingt einen Schluß finden, ein für allemal zu einem Ende kommen, auch damit ich den Leuten nicht vollends die Köpfe verdrehe. Ja, zu einem Ende kommen, meine nassen Strümpfe ausziehen und mich mit offenen Augen hinlegen, um die Regentropfen zu betrachten, die auf Petros’ Mantel, der am Wandhaken hängt, zu funkeln scheinen. Ich bin fertig. Ende.

 

πρέπει οπωσδήποτε να βρω ένα τέλος, πρέπει επιτέλους να μπει ένα τέλος, ένα τέλος που να ξελογιάσει τους ανθρώπους. ναι, πρέπει να βάλω ένα τέλος, πρέπει να βγάλω τις βρεγμένες μου κάλτσες, πρέπει να με αναγκάσω να παρακολουθήσω με τα μάτια ανοιχτά τις σταγόνες της βροχής που δείχνουν σαν να αστράφτουν πάνω στο παλτό του πέτρου που κρέμεται στον τοίχο. είμαι έτοιμος. Τέλος.

 

Athen, 15.03.83

Αθήνα, 15 Μάρτης του ‘83

Jannis Ritsos

Γιάννης Ρίτσος

Was für seltsame Dinge

Τι παράξενα πράγματα

αποσπάσματα από το Der notwendige Schluß/Το απαραίτητο τέλος

ελεύθερη απόδοση από την γερμανική έκδοση: sine lege

 

Το κείμενο αυτό, ένα -αν μπορεί να ειπωθεί- μεταφραστικό αντιδάνειο,

θα μπορούσε να είναι εισαγωγικό του τεύχους # 06 που κυκλοφορεί.

Advertisements

About τσακμάκι


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: