Author Archives: τσακμάκι

About τσακμάκι

έντυπο ποίησης

These foolish wings – ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»

Εν αρχή, μια διάδραση μεταξύ των εικαστικών ντέμη και Kristel (Pent), που άλλαξαν τόπους από το βορρά στο νότο κι αντίστροφα, ένα παιχνίδι κάπου ανάμεσα σε Νορβηγία, Ελλάδα κι Εσθονία. Εν συνεχεία, ένα αυθόρμητο collage κλεμμένων** και νέων στίχων, μια συλλογική σύνθεση από τη μεριά των γραφιάδων, ήρθε να μπει στο παιχνίδι.

Κι εγένετο … These Foolish Wings (ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»)

 

Αυτά τα σπασμένα φτερά

μου θυμίζουν εσένα

δεν έχουν αυταξία

-πουλιού ή ανεμιστήρα-

 

Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά

Μάθε ξανά να πετάς

broken wings – ντέμη

 

Ο άνεμος στροβιλίζει

τα φύλλα -σπασμένα φτερά

διασχίζουν το δρόμο

και ξέρω ότι έρχεσαι κοντά μου

 

Του φθινοπώρου φύλλα

-σπασμένα φτερά μου θυμίζουν εσένα

 

Σε τρύπιο φαράσι

του φθινοπώρου φύλλα

π-ε-τ-ο-ύ-ν τις πιέτες

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

πιέτες πετούν

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

Μάζεψε προσεκτικά

του φθινοπώρου φύλλα

με κόλλα στο σώμα

κάν’ τα φτερά

παρέμβαση Kristel #1

 

Μ’ αυτά τα φύλλα

Μάθε ξανά να πετάς

 

Αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου

Μη δοκιμάσεις ποτέ να πετάξεις

του φθινοπώρου τα φύλλα στον κάδο

θα σε πάρει η μυρωδιά

 

Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις

Αν δεν αφήσεις το σώμα σου πίσω

 

Κι όσο τη ζωή σου

ποντάρεις στο κενό

ο ήλιος ψηλά σε τρέφει

για να σε φέρει πάλι

παρέμβαση ντέμη #2

 

Στην αγκαλιά μου

να πετάς και να θυμάσαι

 

Φρόντισε τα κινούμενα μέρη

να μη σαλέψουν ποτέ

αλλιώς φωτιά θα βάλουν

για να περάσει η ώρα

 

Να μη σαλέψουν ποτέ

 τα κινούμενα μέρη

 

Μαθαίνοντας να πετάς

οι ουρανοί κάνουν κύκλους

στις άκρες των φτερών*

μέχρι να μην υπάρχουν πια

 

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

These foolish wings, ντέμη – Kristel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ομιλούμενο:

[…] (σε πύργο): Επιβεβαιώστε 001/124 έτοιμοι προς αναχώρηση.

(Πύργος): Γεια σας και πάλι, η ώρα είναι 54.12

(Προς Πύργο): 1/100. Είναι να φύγει.

(Πύργος): Μπορείτε να ξεκινήσετε την απογείωσή σας, άνεμοι πάνω από 1/16 κόμβους.

(Στον πύργο): 001/124

Μαλακά με τα φρένα. Ηρέμησε. Θα ρολλάρει αυτή τη φορά. Απλώς, δώσε δύναμη σταδιακά, και αυτό …»

 

 

**Βιβλιογραφικό παράρτημα κλεμμένων στίχων και δανεικών τραγουδιών:

 

«Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά / μάθε ξανά να πετάς»

(“take these broken wings / and learn to fly again”)

Broken Wings” – Mr.Mister

 

«Αυτά τα σπασμένα φτερά / μου θυμίζουν εσένα»

(“and still my heart has wings / these foolish things remind me of you”)

These Foolish Things” – Ella Fitzerald, Billie Holiday, Etta James, Nat King Cole, Frank Sinatra)

 

«του φθινοπώρου τα φύλλα / στο κόκκινο στο μαύρο»

(“the autumn leaves of red and gold”)

Autumn Leaves”- Nat King Cole

 

«του φθινοπώρου φύλλα […] στο φαράσι»

(“Les feuilles mortes […] à la pelle.”)

Les feuilles mortes” – Yves Montand

 

«Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις / αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου»

(“Don’t ever try to fly / unless you leave your body on the other side”)

“Know” – System of a Down   

 

« … Tα κινούμενα μέρη να μη σαλέψουν ποτέ»

«για να περάσει η ώρα»

( … all moving parts stand still

Just to pass the time)

All Moving Parts (Stand Still) – Black Sabbath

 

« … στις άκρες των φτερών»

« … μαθαίνοντας να πετάς»

« … οι ουρανοί κάνουν κύκλους»

(“… on the tips of my wings

 … learning to fly

 … the circling skies)

“Learning To Fly” – Pink Floyd


το τσακμάκι στο Αthens Zinefest 2017

 

Σας προσκαλούμε και σας περιμένουμε σε μια μέρα γιορτής

που φτιάχνεται από τα ζινς για τα ζινς

στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης και της συλλογικής δράσης.

 

 

 


Δε ρέηνς οβ Μέη – Μερλάνα ντε Τροκ

Φωτογραφία – Giampaolo de Pietro

 

 

 

Δε ρέηνς οβ Μέη

 
Δε ρέηνς οβ Μέη

αρ ε βέρη μπιούτιφουλ θινγκ.

Γχουέν δέη χάπεν

ιτ σμελς οβ σπρινγκ.

Δαιν, αι σάνσετ απήαρς

λάηκ ιμπρέσσιονιστ πέηντινγκ.

Εντ χου γουντ νότις

δε μπλακ ντεθ

ιν δαι λιτλ κόρνερς?

Χου γουντ νότις

δαι μόνστερυ φέησις

ιν δε κόλορσις κοντράστ?

Χου γουντ σκουήζ δέηρ άεις εντ ση

δαι ντιζάστερ οβ δε γουόρλντ,

σο όβιους μπατ ινβίζιμπλ νάου?

Κοζ δαι ρέηνς οβ Μέη

αρ λάηκ χάνυ,

έβριθινγκ μπίτερ

δέη μέηκ σουήτ.

Oi vroxes tu Mai

 
Oi vroxes tou Mai

eine ena poly oreo pragma

Otan symvenoun

myrizi anixi.

Meta, emfanizete ena iliovasilema

san impressionistikos pinakas.

Ke pios tha prosehe

ton mavro thanato

stis mikres gonies?

Pios tha prosehe

to teratodes prosopo

stin antithesi ton xromaton?

pios tha misokline ta matia na dei

tin katastrofi tou kosmou,

toso faneri alla aorati tora?

Giati i vroxes tou Mai

eine san meli

katheti pikro

to kanoun glyko.


little gem of yours – Κώστας Πλησιώτης / Kristel Pent

σχέδιο Kristel Pent – little gem of yours

 

little gem of yours

it appears my surfaces are sinking

all foundation is retreating

inch by inch

byte by byte

don’t care

couldn’t do

I am a master hoarder

instances forever hording closer

the ticket, the receipt, the empty tobacco pouch, the cracker joke,
the jar I soak, my old

All Stars, a ballot paper,
some jeans

I did and will fit into

some say get rid of all

this little phlegm of yours

I say build a showcase

and in such high resistance

go sprinkle stale flor de sal

onto your rancid fleurs du mal

τα πετράδια σου

να οι επιφάνειες βυθίζονται

τα θεμέλια γκρεμίζονται

μέτρο μέτρο

μπάιτ μπάιτ

δε νοιάζομαι

δε θα μπορούσα

εγώ ο άρχων των αποθησαυρισμών

στιγμών που όλο στοιχίζονται

αποδείξεις, εισιτήρια, άδειοι καπνοί, σχολικά ραβασάκια,
αριστερές προκηρύξεις, τα παλιά μου σταράκια, μουλιασμένα

βαζάκια, το τρύπιο τζήν που

μία μέρα πάλι θα μου κάνει
κάποιοι λένε στείλ’ τα αλλού

τ’ απολειφάδια του νου σου

μα εγώ τα εκθέτω στη βιτρίνα


κι όλος αντίσταση

σκορπίζω άνθος αλατιού

πάνω στα σάπια άνθη του κακού

 


Τι παράξενα πράγματα

 

Wo sollst du einen Punkt setzen? Nicht einmal ein Semikolon, nicht einmal ein Komma, besser ein Gedankenstrich, und den eigentlich auch nicht; denn jeder Schluß eines Buches ist ein Fehler, eine Lüge, eine Vergewaltigung, eine Schranke.

 

πού πρέπει να βάλεις τελεία; όχι πάλι μια άνω τελεία, όχι για άλλη μια φορά ένα κόμμα, καλύτερα μια παύλα, κι αυτήν τελικά όχι. γιατί το τέλος κάθε βιβλίου είναι ένα λάθος, ένα ψέμα, ένας βιασμός, μια μπάρα απαγορευτική.

 

Aber wie sollen wir in unserer Sterblichkeit, in unserer persönlichen Sterblichkeit das Grenzenlose ein Ganzes nennen? Es fehlen die entsprechenden Bezugspunkte nicht die der Tiefe, sondern die der Länge, nicht quantitative, sondern qualitative das heißt, die der meßbaren Zeit. Außerdem lauert noch die Gefahr der Weitschweifigkeit. Und was werden wieder die Kritiker und die Urteilslosen (und mit vollem Recht die Menschen) sagen? «Uff, was für ein Vielschreiber, was für ein Mehrgesichtiger, ein Gesichtsloser, ein Gegengesichtiger, er schreibt, mein Kind, keine Wörter hin, er pißt Wörter!»

 

αλλά πώς μπορούμε εμείς, μέσα στην προσωπική μας θνητότητα να ονοματίσουμε την απεραντοσύνη του Όλου; μας λείπουν οι απαραίτητοι συνδετικοί κρίκοι – όχι εκείνοι του βάθους, αλλά της διάρκειας, όχι εκείνοι της ποσότητας, αλλά της ποιότητας, εκείνοι δηλαδή που θα μπορούσαν να μετρήσουν το Χρόνο. ελλοχεύει εξάλλου πάντα ο κίνδυνος της απεραντολογίας. και τι θα πουν πάλι οι κριτικοί και κείνοι που τους λείπει η κρίση – και με το δίκιο τους οι άνθρωποι; «τι πολύγραφος, πόσο πολυπρόσωπος, τι απρόσωπος, πόσο αντιπρόσωπος, αυτός παιδί μου δεν γράφει λέξεις, αυτός τις λέξεις τις κατουράει!»

 

Oh, ich muß unbedingt einen Schluß finden, ein für allemal zu einem Ende kommen, auch damit ich den Leuten nicht vollends die Köpfe verdrehe. Ja, zu einem Ende kommen, meine nassen Strümpfe ausziehen und mich mit offenen Augen hinlegen, um die Regentropfen zu betrachten, die auf Petros’ Mantel, der am Wandhaken hängt, zu funkeln scheinen. Ich bin fertig. Ende.

 

πρέπει οπωσδήποτε να βρω ένα τέλος, πρέπει επιτέλους να μπει ένα τέλος, ένα τέλος που να ξελογιάσει τους ανθρώπους. ναι, πρέπει να βάλω ένα τέλος, πρέπει να βγάλω τις βρεγμένες μου κάλτσες, πρέπει να με αναγκάσω να παρακολουθήσω με τα μάτια ανοιχτά τις σταγόνες της βροχής που δείχνουν σαν να αστράφτουν πάνω στο παλτό του πέτρου που κρέμεται στον τοίχο. είμαι έτοιμος. Τέλος.

 

Athen, 15.03.83

Αθήνα, 15 Μάρτης του ‘83

Jannis Ritsos

Γιάννης Ρίτσος

Was für seltsame Dinge

Τι παράξενα πράγματα

αποσπάσματα από το Der notwendige Schluß/Το απαραίτητο τέλος

ελεύθερη απόδοση από την γερμανική έκδοση: sine lege

 

Το κείμενο αυτό, ένα -αν μπορεί να ειπωθεί- μεταφραστικό αντιδάνειο,

θα μπορούσε να είναι εισαγωγικό του τεύχους # 06 που κυκλοφορεί.


Αρέσει σε %d bloggers: