Tag Archives: ομαδικό

These foolish wings – ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»

Εν αρχή, μια διάδραση μεταξύ των εικαστικών ντέμη και Kristel (Pent), που άλλαξαν τόπους από το βορρά στο νότο κι αντίστροφα, ένα παιχνίδι κάπου ανάμεσα σε Νορβηγία, Ελλάδα κι Εσθονία. Εν συνεχεία, ένα αυθόρμητο collage κλεμμένων** και νέων στίχων, μια συλλογική σύνθεση από τη μεριά των γραφιάδων, ήρθε να μπει στο παιχνίδι.

Κι εγένετο … These Foolish Wings (ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»)

 

Αυτά τα σπασμένα φτερά

μου θυμίζουν εσένα

δεν έχουν αυταξία

-πουλιού ή ανεμιστήρα-

 

Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά

Μάθε ξανά να πετάς

broken wings – ντέμη

 

Ο άνεμος στροβιλίζει

τα φύλλα -σπασμένα φτερά

διασχίζουν το δρόμο

και ξέρω ότι έρχεσαι κοντά μου

 

Του φθινοπώρου φύλλα

-σπασμένα φτερά μου θυμίζουν εσένα

 

Σε τρύπιο φαράσι

του φθινοπώρου φύλλα

π-ε-τ-ο-ύ-ν τις πιέτες

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

πιέτες πετούν

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

Μάζεψε προσεκτικά

του φθινοπώρου φύλλα

με κόλλα στο σώμα

κάν’ τα φτερά

παρέμβαση Kristel #1

 

Μ’ αυτά τα φύλλα

Μάθε ξανά να πετάς

 

Αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου

Μη δοκιμάσεις ποτέ να πετάξεις

του φθινοπώρου τα φύλλα στον κάδο

θα σε πάρει η μυρωδιά

 

Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις

Αν δεν αφήσεις το σώμα σου πίσω

 

Κι όσο τη ζωή σου

ποντάρεις στο κενό

ο ήλιος ψηλά σε τρέφει

για να σε φέρει πάλι

παρέμβαση ντέμη #2

 

Στην αγκαλιά μου

να πετάς και να θυμάσαι

 

Φρόντισε τα κινούμενα μέρη

να μη σαλέψουν ποτέ

αλλιώς φωτιά θα βάλουν

για να περάσει η ώρα

 

Να μη σαλέψουν ποτέ

 τα κινούμενα μέρη

 

Μαθαίνοντας να πετάς

οι ουρανοί κάνουν κύκλους

στις άκρες των φτερών*

μέχρι να μην υπάρχουν πια

 

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

These foolish wings, ντέμη – Kristel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ομιλούμενο:

[…] (σε πύργο): Επιβεβαιώστε 001/124 έτοιμοι προς αναχώρηση.

(Πύργος): Γεια σας και πάλι, η ώρα είναι 54.12

(Προς Πύργο): 1/100. Είναι να φύγει.

(Πύργος): Μπορείτε να ξεκινήσετε την απογείωσή σας, άνεμοι πάνω από 1/16 κόμβους.

(Στον πύργο): 001/124

Μαλακά με τα φρένα. Ηρέμησε. Θα ρολλάρει αυτή τη φορά. Απλώς, δώσε δύναμη σταδιακά, και αυτό …»

 

 

**Βιβλιογραφικό παράρτημα κλεμμένων στίχων και δανεικών τραγουδιών:

 

«Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά / μάθε ξανά να πετάς»

(“take these broken wings / and learn to fly again”)

Broken Wings” – Mr.Mister

 

«Αυτά τα σπασμένα φτερά / μου θυμίζουν εσένα»

(“and still my heart has wings / these foolish things remind me of you”)

These Foolish Things” – Ella Fitzerald, Billie Holiday, Etta James, Nat King Cole, Frank Sinatra)

 

«του φθινοπώρου τα φύλλα / στο κόκκινο στο μαύρο»

(“the autumn leaves of red and gold”)

Autumn Leaves”- Nat King Cole

 

«του φθινοπώρου φύλλα […] στο φαράσι»

(“Les feuilles mortes […] à la pelle.”)

Les feuilles mortes” – Yves Montand

 

«Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις / αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου»

(“Don’t ever try to fly / unless you leave your body on the other side”)

“Know” – System of a Down   

 

« … Tα κινούμενα μέρη να μη σαλέψουν ποτέ»

«για να περάσει η ώρα»

( … all moving parts stand still

Just to pass the time)

All Moving Parts (Stand Still) – Black Sabbath

 

« … στις άκρες των φτερών»

« … μαθαίνοντας να πετάς»

« … οι ουρανοί κάνουν κύκλους»

(“… on the tips of my wings

 … learning to fly

 … the circling skies)

“Learning To Fly” – Pink Floyd


ανάρμοστα σκαλιά

dsc00280

τα παρακάτω κείμενα αποτέλεσαν το υλικό για την ποιητική περφόρμανς «ανάρμοστα σκαλιά»  που η ομάδα του τσακμακιού παρουσίασε στις 17 Δεκέμβρη στο φεστιβάλ αντιεμπορευματικών περιοδικών Σημεία & Τέρατα

 

 

 

αν τα σκαλιά δεν είχαν ιεραρχία

αν η πόλη έχανε τα σκαλιά της

πόσοι χωρούν άραγε σ’ ένα σκαλί;

*

Λένε πως τα σκαλιά τις νύχτες

αφηγούνται τις ιστορίες

όσων τα πάτησαν.

Σσσσ… Ακούστε…

Μπα, μουγκαμάρα.

Τελικά τα σκαλιά

έχουν μνήμη λωτοφάγου.

*

Άλλοι ασανσέρ κι άλλοι σκαλιά σ’ αυτή τη ζωή

κι όποιος δεν έχει κλειστεί έστω μια φορά σ’ ασανσέρ

πώς γίνεται σκαλιά να εκτιμήσει;

*

τ σ α λ α π α τ η μ έ ν η      σ α      σ κ α λ ί

*

Στις μύτες των ποδιών, το μάρμαρο γυμνό και κρύο.

Σκουπίδια.

Σκουπίδια.

Σκουπίδια.

Σε πατάνε.

Με πατάνε.

Σκορπιζόμαστε

*

θα σκουπίζω τα σκαλιά σου

θα σκουπίζω τα σκαλιά σου

θα ικετεύω την καλοσύνη τους

θα κρέμομαι από τα μπατζάκια των παντελονιών τους

θα σκουπίζω τα σκαλιά τους

θα σκουπίζω τα σκαλιά τους

τα πόδια αυτά τα πατούν ασταμάτητα

βάναυσα τα λερώνουν

και μετά, όταν τα κοιτούν τα αποστρέφονται

πώς είναι έτσι λερωμένα

καταλαβαίνεις τι συμβαίνει ε;

κοιτούν τα σκαλιά και όχι τα πόδια τους

τους φταίνε εκείνα που είναι λερωμένα

κοιτούν τα σκαλιά και όχι τα μούτρα τους.

*

οι σκάλες υπάρχουν

να σου θυμίζουν

τον κόπο που απαιτεί η ανύψωση

τα σκουριασμένα γόνατα

το ασυντήρητο δημόσιο

τον έρωτά μας

καθώς σε άφηνα στου πατρικού σου τα σκαλιά

Σάββατο βράδυ

*

χωρίς τα σκαλιά

θα γλιστρούσαμε στις πλαγιές

τσαλαπατημένοι σα σκαλιά

*

πάνω

κάτω

πάνω

κάτω

η μπάλα

το τόπι

το ξύλο


το τσακμάκι στα Σημεία & Τέρατα 17-18 Δεκέμβρη

terata_web

 

Το Σάββατο 17 Δεκέμβρη και ώρα 20:00

σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ( Πανεπιστημίου 64, 7ος όρ.)

η ομάδα του τσακμακιού

θα παρουσιάσει την ποιητική περφόρμανς  «ανάρμοστα σκαλια»

στο πλαίσιο ενός διημέρου γεμάτου έντυπα, ανέντυπα πειράματα και μεμονωμένα περιστατικά

όπου συμμετέχουν δημιουργοί φανζίν, περιοδικών, κόμικ και βιβλίων.


Αφετηρία συλλογικού στο #05

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτή είναι η θεα μου.

Παντζούρια που μας κοιτούν.


Χταπόδι – μέρος Β’

Ψητό χταπόδι με σάλτσα poema

Υλικά:
– 1 χταπόδι ψαρεμένο με περιπετειώδη τρόπο
– 1 ξερό κρεμμύδι
– 1 σφηνάκι δάκρυα
– 1/2 κιλό κονιορτοποιημένη βλακεία
– 1 και 1/2 κιλό στεγανοποιημένη φρίκη
– λίγο αστοδιάλο
– 2 φύλλα δάφνης μασημένα
– αλάτι
– πιπέρι

Παίρνουμε το χταπόδι,
το χαϊδεύουμε απαλά στην πλάτη.
Παίρνουμε το μαχαίρι,
το χαϊδεύουμε απλά στη λαβή.
Κόβουμε με ακρίβεια χιλιοστού
για μη αρτιμελές αποτέλεσμα.
Προσθέτουμε στην κατσαρόλα
μια πρέζα αλατοπίπερο
και μια δόση από την αλάνθαστη μάσκα
(δε χρειάζεται αγορά, καθείς την κουβαλά μαζί του).
Αντί για λάδι, προσθέτουμε δάκρυα.
Σωτάρουμε τα συγκερασμένα μόνο πλοκάμια
με τα ξερά κρεμμύδια.
Τα άλλα τα αφήνουμε να βράσουν στο ζουμί τους.
Περιμένουμε υπομονετικά να μας αρπάξει το φαί
κι όταν με το καλό αρπάξει,
δε χρειάζεται καν να προσθέσουμε βλακεία και φρίκη (δημιουργείται από μόνη της).
Προσθέτουμε λίγο αστοδιάλο λοιπόν.
Το χταπόδι σιχτιρίζει,
μαζεύει τα κομμάτια του και γυρνά αγανακτισμένο
πίσω στη θάλασσα.

 

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε συλλογικά
από τους Γιώργη Μακελάρη, Κικέρτα, Μερλάνα ντε Τροκ
Το σχέδιο των markonis και skotini έγινε με μελάνι χταποδιού σε χαρτόνι και στη συνέχεια αφέθηκε για μέρες στον ήλιο. Μυρμήγκια αφαίρεσαν κομμάτια του μελανιού διαβρώνοντας το χαρτί.

Το σχέδιο των markonis και skotini έγινε με μελάνι χταποδιού σε χαρτόνι και στη συνέχεια αφέθηκε για μέρες στον ήλιο. Μυρμήγκια αφαίρεσαν κομμάτια του μελανιού διαβρώνοντας το χαρτί.

 


Αρέσει σε %d bloggers: