Tag Archives: ομαδικό

ανάρμοστα σκαλιά

dsc00280

τα παρακάτω κείμενα αποτέλεσαν το υλικό για την ποιητική περφόρμανς «ανάρμοστα σκαλιά»  που η ομάδα του τσακμακιού παρουσίασε στις 17 Δεκέμβρη στο φεστιβάλ αντιεμπορευματικών περιοδικών Σημεία & Τέρατα

 

 

 

αν τα σκαλιά δεν είχαν ιεραρχία

αν η πόλη έχανε τα σκαλιά της

πόσοι χωρούν άραγε σ’ ένα σκαλί;

*

Λένε πως τα σκαλιά τις νύχτες

αφηγούνται τις ιστορίες

όσων τα πάτησαν.

Σσσσ… Ακούστε…

Μπα, μουγκαμάρα.

Τελικά τα σκαλιά

έχουν μνήμη λωτοφάγου.

*

Άλλοι ασανσέρ κι άλλοι σκαλιά σ’ αυτή τη ζωή

κι όποιος δεν έχει κλειστεί έστω μια φορά σ’ ασανσέρ

πώς γίνεται σκαλιά να εκτιμήσει;

*

τ σ α λ α π α τ η μ έ ν η      σ α      σ κ α λ ί

*

Στις μύτες των ποδιών, το μάρμαρο γυμνό και κρύο.

Σκουπίδια.

Σκουπίδια.

Σκουπίδια.

Σε πατάνε.

Με πατάνε.

Σκορπιζόμαστε

*

θα σκουπίζω τα σκαλιά σου

θα σκουπίζω τα σκαλιά σου

θα ικετεύω την καλοσύνη τους

θα κρέμομαι από τα μπατζάκια των παντελονιών τους

θα σκουπίζω τα σκαλιά τους

θα σκουπίζω τα σκαλιά τους

τα πόδια αυτά τα πατούν ασταμάτητα

βάναυσα τα λερώνουν

και μετά, όταν τα κοιτούν τα αποστρέφονται

πώς είναι έτσι λερωμένα

καταλαβαίνεις τι συμβαίνει ε;

κοιτούν τα σκαλιά και όχι τα πόδια τους

τους φταίνε εκείνα που είναι λερωμένα

κοιτούν τα σκαλιά και όχι τα μούτρα τους.

*

οι σκάλες υπάρχουν

να σου θυμίζουν

τον κόπο που απαιτεί η ανύψωση

τα σκουριασμένα γόνατα

το ασυντήρητο δημόσιο

τον έρωτά μας

καθώς σε άφηνα στου πατρικού σου τα σκαλιά

Σάββατο βράδυ

*

χωρίς τα σκαλιά

θα γλιστρούσαμε στις πλαγιές

τσαλαπατημένοι σα σκαλιά

*

πάνω

κάτω

πάνω

κάτω

η μπάλα

το τόπι

το ξύλο


το τσακμάκι στα Σημεία & Τέρατα 17-18 Δεκέμβρη

terata_web

 

Το Σάββατο 17 Δεκέμβρη και ώρα 20:00

σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ( Πανεπιστημίου 64, 7ος όρ.)

η ομάδα του τσακμακιού

θα παρουσιάσει την ποιητική περφόρμανς  «ανάρμοστα σκαλια»

στο πλαίσιο ενός διημέρου γεμάτου έντυπα, ανέντυπα πειράματα και μεμονωμένα περιστατικά

όπου συμμετέχουν δημιουργοί φανζίν, περιοδικών, κόμικ και βιβλίων.


Αφετηρία συλλογικού στο #05

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτή είναι η θεα μου.

Παντζούρια που μας κοιτούν.


Χταπόδι – μέρος Β’

Ψητό χταπόδι με σάλτσα poema

Υλικά:
– 1 χταπόδι ψαρεμένο με περιπετειώδη τρόπο
– 1 ξερό κρεμμύδι
– 1 σφηνάκι δάκρυα
– 1/2 κιλό κονιορτοποιημένη βλακεία
– 1 και 1/2 κιλό στεγανοποιημένη φρίκη
– λίγο αστοδιάλο
– 2 φύλλα δάφνης μασημένα
– αλάτι
– πιπέρι

Παίρνουμε το χταπόδι,
το χαϊδεύουμε απαλά στην πλάτη.
Παίρνουμε το μαχαίρι,
το χαϊδεύουμε απλά στη λαβή.
Κόβουμε με ακρίβεια χιλιοστού
για μη αρτιμελές αποτέλεσμα.
Προσθέτουμε στην κατσαρόλα
μια πρέζα αλατοπίπερο
και μια δόση από την αλάνθαστη μάσκα
(δε χρειάζεται αγορά, καθείς την κουβαλά μαζί του).
Αντί για λάδι, προσθέτουμε δάκρυα.
Σωτάρουμε τα συγκερασμένα μόνο πλοκάμια
με τα ξερά κρεμμύδια.
Τα άλλα τα αφήνουμε να βράσουν στο ζουμί τους.
Περιμένουμε υπομονετικά να μας αρπάξει το φαί
κι όταν με το καλό αρπάξει,
δε χρειάζεται καν να προσθέσουμε βλακεία και φρίκη (δημιουργείται από μόνη της).
Προσθέτουμε λίγο αστοδιάλο λοιπόν.
Το χταπόδι σιχτιρίζει,
μαζεύει τα κομμάτια του και γυρνά αγανακτισμένο
πίσω στη θάλασσα.

 

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε συλλογικά
από τους Γιώργη Μακελάρη, Κικέρτα, Μερλάνα ντε Τροκ
Το σχέδιο των markonis και skotini έγινε με μελάνι χταποδιού σε χαρτόνι και στη συνέχεια αφέθηκε για μέρες στον ήλιο. Μυρμήγκια αφαίρεσαν κομμάτια του μελανιού διαβρώνοντας το χαρτί.

Το σχέδιο των markonis και skotini έγινε με μελάνι χταποδιού σε χαρτόνι και στη συνέχεια αφέθηκε για μέρες στον ήλιο. Μυρμήγκια αφαίρεσαν κομμάτια του μελανιού διαβρώνοντας το χαρτί.

 


Χταπόδι – μέρος Α’

Το χταπόδι έχει δύο εγκεφάλους και τρεις καρδιές.

Ο ψαράς δεν χρειάζεται να το ξέρει αυτό.

Μ’ έναν εγκέφαλο και μισή καρδιά θα αναδυθεί από της άγνοιας τα κύματα.


Τα οχτώ του πόδια που ποτέ τους δεν ήτανε οχτώ

θα βουρλιστούν πάνω στο καμάκι μέχρι να αποφασίσουν να πεθάνουν

κι ύστερα θα ματώσουν όλες του τις καρδιές

άνισα χάνοντας στον αγώνα ανθρώπου-φύσης.

 

Δύο εγκέφαλοι και τρεις καρδιές στο ξάφρισμα της κατσαρόλας

θα κάνουν τον ψαρά να θυμηθεί πως όλου του κόσμου η σκόνη

δεν φτάνει να θάψει μια χούφτα άμμο απ’ του πελάγους το βυθό.

 

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε συλλογικά
στροφή στροφή
από τους γιώργο Κακαέ, sine lege και Ελένη Μοσχοβάκη.

Το σχέδιο των markonis και skotini έγινε με μελάνι χταποδιού σε χαρτόνι και στη συνέχεια αφέθηκε για μέρες στον ήλιο. Μυρμήγκια αφαίρεσαν κομμάτια του μελανιού διαβρώνοντας το χαρτί.

Το σχέδιο των markonis και skotini έγινε με μελάνι χταποδιού σε χαρτόνι και στη συνέχεια αφέθηκε για μέρες στον ήλιο. Μυρμήγκια αφαίρεσαν κομμάτια του μελανιού διαβρώνοντας το χαρτί.


Αρέσει σε %d bloggers: