Tag Archives: ποίηση

ti do – Giampaolo De Pietro ~ σου δίνω

216155_1021577153825_6720_n

photo: Giampaolo De Pietro

 

Ένας ένας ισορροπούν. 
Ισορροπώ. 
Χωρίς να ανησυχώ.
Αν πέσω.
Αν θα πέσω.
Αν το φρέσκο χορτάρι θα με κρατήσει.
Ισορροπώ ανοίγοντας γραμμές
Στο παρόν και Στο παρελθόν. 
Και Στο μέλλον;
Στο Μέλλον, σειρά σου.
Η σειρά Σου

                                                                    
                                                                    Κικέρτα

{70F9D27C-168A-4FF7-BE0E-73F601C975EB}.jpg

photo: Giampaolo De Pietro

 

έχω βρεθεί σ’ αυτό το δωμάτιο κάποτε:
κίτρινη λάμπα πετρελαίου.
πόστερ αλπικού τοπίου στον τοίχο.
γραφείο τουριστικών εκδρομών.
κάμποσα πούλμαν στο στενάκι,
ένα τη φορά, για να χωράνε.
δίπλα στο πούλμαν, εκείνο το όχημα
που έφερνε πετρέλαιο θέρμανσης στην περιοχή.
ίδιο το γραφείο, και για τις εκδρομές
και για την αγορά πετρελαίου.
μισή χρονιά, καλοκαιρινά μπάνια,
μισή χρονιά, καύσιμα για τις πετρελαιόσομπες.
η έδρα, μία, σε κείνο το σκιερό μουχλιασμένο
δωμάτιο που μύριζε σέπια πετρελαίου.
φανταζόμουν εκπαιδευτικές εκδρομές για βουτιές
σε γεωτρήσεις υδρογονανθράκων.
δεκαετίες μετά, κι ενώ το γραφείο εκείνο
πια δεν υπάρχει, μετάνιωσα:
έπρεπε να ΄χα φανταστεί το δωμάτιο
ως σκοτεινό θάλαμο.


                                                                      κατίμ

 

{F84AB85A-0F40-4A14-B301-0510BF68676B}.png

photo: Giampaolo De Pietro

 

ψάξε βρες το άλλο σου μισό
που θα σε συμπληρώνει
με μια πάζλεια αρμονικότητα
τα μικρά κομμάτια που σ’ όλους λείπουν

Απέτυχες, ε;

για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας
το φυλαχτό πρόδωσε τον άνθρωπο
ως προς την ολοκλήρωσή του
κι απόμειν' όμοιο

στο μεταξύ κάμποσα μυρμήγκια
δίχως άγχη συμπαντικής νομοτέλειας
οικοδομούν γεωμετρικότατα
"το μεγάλο μνημείο των ηρώων της επανάστασης"


                                                           κώστας πλησιώτης




Advertisements

παιχνίδι γεωμετρίας μεταξύ λόγου και φωτογραφίας

|Ασχήμια|

|Ασχήμια είναι η αποσιώπηση της συνείδησης,

τα πεινασμένα σκυλιά που κανείς δεν προσέχει.

Ασχήμια είναι τα σφουγγαρισμένα πατώματα,

οι αιματοβαμμένες γραβάτες,

οι οθόνες που διαστρεβλώνουν το σήμερα.

Ασχήμια είναι το ανελέητο εμπόριο 

κι οι επιτηδευμένες κουβέντες,

προκειμένου ν’ αποκρύψουμε τις χαρακιές μας.

Ακόμα, ασχήμια είναι οι κραυγές των πιστών,

καθώς παλεύουν ν’ αναστήσουν το Θεό τους·

κι εμείς που ονειρευτήκαμε ένα σύνολο αταξικό,

εμείς που αγαπήσαμε έναν κόσμο αληθινό,

απομείναμε να γράφουμε λέξεις σε σκισμένες σελίδες,

δείγμα ότι κάποτε ζήσαμε.|

{0B0377F9-77B6-45B7-9452-04F839A508B2}

photo: Giampaolo De Pietro

|Ενός λεπτού σιγή|

|Ενός λεπτού σιγή για όλα τα πρωινά

που έζησαν στη σκιά των εφιαλτών της νύχτας.

Για όσους απομείναν με τη σκέψη τους.

Για όλες τις στιγμές που δειλά βούτηξαν στα γνώριμα

και κατέληξαν άχρωμες.

Για όλους όσους συμβιβάστηκαν.

Για όλα τα ταξίδια που δεν κάναμε,

για τις φωτογραφίες που δε βγάλαμε,

για τους στόχους που εγκαταλείψαμε.

Ενός λεπτού σιγή για τη ζωή που δε χαρήκαμε.|

                                                                                    |Γιάννης Γρίβας|


Duettos από το #07

TitanicSkantz (2)

σκίτσο: Titanic_Γιώργης Μαθόπουλος

 

Γιάντες   

Είναι αυτό που σου κλείνει τα μάτια

Πριν τραβήξεις το κόκαλο

-καλοψημένη ήταν η κότα, αλήθεια-

Γιάντες, ξεκινάς να μη θυμάσαι

(κώστας πλησιώτης & Ελένη Μοσχοβάκη)

 

 

Αντί ταπετσαρίας

το πλάνο αχανές

και σε πτυχές διπλωμένο

ο αστρονόμος κράταγε

ρυθμό συμπαντικό

μια ταπετσαρία

δε φέρνει κατάνοιξη

ούτε το τρυπάνι

τριγμό

(feuve & κώστας πλησιώτης)

 

 

  — Δεν ξέρω τι σημαίνει, τί.

Η πιο σημαντική επί-θεση

είναι η αναγνώριση που έπεται της γέννησης.

Το αποδεικτικό ότι ανήκεις κάπου.

Μονάχα η ανάσα μου,

το κλάμα μου,

επανέρχονται

για να μαρτυρήσουν

την ανώνυμη θυσία.

Δεν έχω “μέσα” να ανατρέξω

ούτε άλλες λέξεις

για να περιγράψω το παράδοξο.

Δε βρίσκω σώμα στη σκιά της ύβρεως

κι απ’ το φόβο απλώς βαβίζω

μπαμπαμπα

προστάτεψέ με

pater família αγκάλιασέ με

κι εγώ ως αντάλλαγμα

θα τιμώ το όνομά σου.

(οι νικολακόπουλοι)

 

Η αποκαθήλωση του “εγώ”

οι μαυροφορεμένες ήξεραν

να καπνίζουν

με κείνο το λοξό μειδίαμα

περίγραμμα σταθερότητας.

“σκοτώνεις γυναίκες;”

(Κικέρτα & κατίμ)   

Κάθε πρωί

σκαλίζεις στα γρήγορα στο πρόσωπό σου

μάτια γινωμένα που κρέμονται

έτοιμα να πέσουν

χείλη μισάνοιχτα

τι ήταν αυτό που ήθελες να πεις

πριν σου σωθούν οι σφαίρες;

(Μαργιάννα Χύμου & Έλενα Νικολακοπούλου)

                                                                                                 

MathFysisTonSynaisthimaton

σκίτσο: Φύσις των Συναισθημάτων_Γιώργης Μαθόπουλος

 

 

 

 

le pillole ufficiali hanno un effetto scemo

che prendo comunque in considerazione dato

che sono presuntuoso quanto un singolo uomo.

Giampaolo De Pietro

 

τα εγκεκριμένα χάπια έχουν μια ηλίθια επίδραση

που λαμβάνω ωστόσο υπόψη δεδομένου

ότι είμαι φαντασμένος όσο ένας μοναδιαίος άνδρωπος

(μετάφραση Ελένη Μοσχοβάκη)

 

 

My own Tamara lives in Piraeas

the empty lot across the old Post Office

corner of Filonos and Admiral B Streets and

where she lives it’s always Spring of ’59

Angelos Sakkis

 

Η δική μου Ταμάρα ζει στον Πειραιά

το αδειανό οικόπεδο απέναντι απ’ το παλιό Ταχυδρομείο

Φίλωνος και Ναυάρχου Β γωνία κι

εκεί που ζει είναι πάντα Άνοιξη του ‘59

(μετάφραση Ελένη Μοσχοβάκη)

 


ii. συλλογικό cut-up μπλέντερ από το #07

η ροζ καταστολή – μ’ ένα άρλεκιν ξεχνιέσαι

 

II. Tα κινούμενα στελέχη έκτακτης ανάγκης και οι μεγάλες γυάλες με τα άλατα στο μπάνιο, της θύμισαν την πρώτη της επαφή με τα πλούτη. Το συναίσθημα ότι είναι κυρία του εαυτού της, ενώ μερικοί άνθρωποι φτιάχνουν μόνοι τη φυλακή τους.

Η συστηματική τιμωρία των παραβάσεων που εμπλέκει η μηδενική ανοχή και οι γυναίκες που δεν είναι τίποτα ευαίσθητα φυτά, βασίζονται στην ιδέα μιας αύξησης της παραγωγικότητας

Ευτυχώς, η συνοικία ήταν έγκυος. Και τώρα; ρώτησε ναζιάρικα. Τα κινούμενα στελέχη έκτακτης ανάγκης πρέπει να ντυθούν.

 

 

-Όχι, μικρούλα μου, δε θα φωνάξεις, της είπε.                                                       

2 lettering1

lettering (digital collage)                    _σουρ λουλου

|μικρούλα, και το υποκοριστικό φώνημα αντήχησε ως την είσοδο|

-Φαντάζεσαι το σκάνδαλο που θα ξεσπάσει όταν θα σε βρούνε γυμνή στην κάμαρά μου;

|δε φαντάζεται|

-Και ποιος θα πιστέψει τις δικαιολογίες σου;

|δεν πιστεύει, δε δικαιολογείται|

μόνο

φωνάζει:

δεν είμαι μικρή

κι αν από μικρές μας λέγανε να κάνουμ’ ησυχία,

ανάληψη ευθύνης για τη φασαρία,

λοιπόν.

κι αν αποστολή του μεσολαβητή (médiateur) είναι η εξουδετέρωση της σύγκρουσης,

αδ(ε)ιαμεσολάβητα

στη σύγκρουση

τότε.

 

ο Έντγκαρ αισθάνθηκε πρωτόγνωρα ανασφαλής.

η Ίζι με την Άγκατα κινήθηκαν προς την έξοδο.

 

Όσοι είναι γεννημένοι στον “αστερισμό” του ενεργού Κοινωνικού Κράτους, αδυνατούν να βιώσουν τα εξεγερτικά φαινόμενα ως τέτοια. Ατύχημα αστρολογικής συγκυρίας.

 

 

bodymatter3

bodymatter3 (digital collage)_σουρ λουλου

                               3

Όλοι μας λειχήνες

ζυμωνόμαστε πάνω στο φαλλικό μανιτάρι.

θα ‘φτανε μια λέξη για να προβάλει ξαφνικά η ερημιά

που χωρίζει τις τάξεις όπως χωρίζει

και τα σώματα.

 

 

 

 

Η κρυφή γοητεία του αίματος ή Τι δε μας έμαθαν στο νοσοκομείο

 

Η νομική ανηλικιότητα του αίματος με δυνατότητα γενετικής εξέλιξης προς το καλό ή το κακό, σας κρατά αιχμαλώτους όσο ποτέ. Κάτω ο Professor X, ζήτω ο Malcolm X.

 

 

 

Το συλλογικό project αυτού του τεύχους ως ένα cut-up παλίμψηστο, ανακατεμένο στο συλλογικό μας μπλέντερ, διερευνά τα σημεία συνάντησης του φαντασιακού του μεταπολιτευτικού “κοινωνικού -θεραπευτικού*- κράτους” με τη ροζ λογοτεχνία της περιόδου. Απαρχή της διαδικασίας, τα συλλογικά αλληλεπιδρώμενα κολλάζ των εικαστικών, με τα οποία κι ακολούθησε διαρκής διάλογος ανατροφοδότησης από την πλευρά της γραφής. Έτσι, οι παραγόμενες -μέσ’ από την αναδιάταξη του τεμαχισμού- εικόνες δεν είναι πλέον ευκρινές αν προηγήθηκαν του λόγου ή αν τις υπέβαλε εκείνος πρώτος: λες και τα κολλάζ (λόγου ή εικόνας, εικόνας ή λόγου) αδράχνουν κοινές στιγμές.

 

arlekin_collage.jpg

digital collage _Kristel Pent

 

*Κρίστοφερ Λας, “Η Ζωή στο Θεραπευτικό Κράτος”,
μτφρ. Ν. Γκιμπιρίτης, τχ. 6, Πρόταγμα.

Διάλογοι με το χρόνο

Γεμίζω με μελομακάρονα τις διαστάσεις μου
για να χωράω καλύτερα στα πλάνα του κόσμου.
Άλλοτε περιχύνομαι με ασημόσκονη
κι άλλοτε απλά με στάχτη.
Βάφομαι, στολίζομαι,
λέω τα κάλαντα στο παλιό έτος
να τ’ αποχαιρετήσω.
Όλοι για [το] νέο μου μιλούν
κι εγώ σε παράταξη προεδρική
μόνο λαμπιόνια βλέπω.

Πρέπει να φορώ γυαλιά ηλίου
γιατί τα μάτια μου είναι ευαίσθητα
στο φως και τις εκρήξεις.
Αυτό μου είπε κάποτε ένας φρουρός
πριν γίνω μανιτάρι.

υγ. πόσα άραγε μάτια χρειάζεται να θυσιαστούν στο θάμα;

 

(Έλενα Νικολακοπούλου)

 

 

Ημίμετρο, ημίαιμο κουφάρι
ανεκπλήρωτο
σηκώθηκες τινάχτηκες
στολίστηκες με φώτα
σε άναψαν, σε έσβησαν
τρεις μάγοι σ’ ερωτεύτηκαν
περπάτησαν για να σε βρουν
με τρεις σακούλες δώρα

Όλη τη νύχτα σ’ έψαχναν
στ’ άστρο φώναζαν και στο χώμα ψέλλιζαν
κάτι να γίνει να φανείς
στου ορίζοντα τη φόδρα

Χρόνια από τότε πέρασαν
οι μάγοι φύγαν, τα δέντρα γέρασαν
κι εσύ στέκεις στη θέση σου ισχνό κι ανέγγιχτο
μονάχο ν’ αναβοσβήνεις
θαύμα.

 

(Μαργιάννα Χύμου)

 

 


Αρέσει σε %d bloggers: