Tag Archives: ποίηση

ii. συλλογικό cut-up μπλέντερ από το #07

η ροζ καταστολή – μ’ ένα άρλεκιν ξεχνιέσαι

 

II. Tα κινούμενα στελέχη έκτακτης ανάγκης και οι μεγάλες γυάλες με τα άλατα στο μπάνιο, της θύμισαν την πρώτη της επαφή με τα πλούτη. Το συναίσθημα ότι είναι κυρία του εαυτού της, ενώ μερικοί άνθρωποι φτιάχνουν μόνοι τη φυλακή τους.

Η συστηματική τιμωρία των παραβάσεων που εμπλέκει η μηδενική ανοχή και οι γυναίκες που δεν είναι τίποτα ευαίσθητα φυτά, βασίζονται στην ιδέα μιας αύξησης της παραγωγικότητας

Ευτυχώς, η συνοικία ήταν έγκυος. Και τώρα; ρώτησε ναζιάρικα. Τα κινούμενα στελέχη έκτακτης ανάγκης πρέπει να ντυθούν.

 

 

-Όχι, μικρούλα μου, δε θα φωνάξεις, της είπε.                                                       

2 lettering1

lettering (digital collage)                    _σουρ λουλου

|μικρούλα, και το υποκοριστικό φώνημα αντήχησε ως την είσοδο|

-Φαντάζεσαι το σκάνδαλο που θα ξεσπάσει όταν θα σε βρούνε γυμνή στην κάμαρά μου;

|δε φαντάζεται|

-Και ποιος θα πιστέψει τις δικαιολογίες σου;

|δεν πιστεύει, δε δικαιολογείται|

μόνο

φωνάζει:

δεν είμαι μικρή

κι αν από μικρές μας λέγανε να κάνουμ’ ησυχία,

ανάληψη ευθύνης για τη φασαρία,

λοιπόν.

κι αν αποστολή του μεσολαβητή (médiateur) είναι η εξουδετέρωση της σύγκρουσης,

αδ(ε)ιαμεσολάβητα

στη σύγκρουση

τότε.

 

ο Έντγκαρ αισθάνθηκε πρωτόγνωρα ανασφαλής.

η Ίζι με την Άγκατα κινήθηκαν προς την έξοδο.

 

Όσοι είναι γεννημένοι στον “αστερισμό” του ενεργού Κοινωνικού Κράτους, αδυνατούν να βιώσουν τα εξεγερτικά φαινόμενα ως τέτοια. Ατύχημα αστρολογικής συγκυρίας.

 

 

bodymatter3

bodymatter3 (digital collage)_σουρ λουλου

                               3

Όλοι μας λειχήνες

ζυμωνόμαστε πάνω στο φαλλικό μανιτάρι.

θα ‘φτανε μια λέξη για να προβάλει ξαφνικά η ερημιά

που χωρίζει τις τάξεις όπως χωρίζει

και τα σώματα.

 

 

 

 

Η κρυφή γοητεία του αίματος ή Τι δε μας έμαθαν στο νοσοκομείο

 

Η νομική ανηλικιότητα του αίματος με δυνατότητα γενετικής εξέλιξης προς το καλό ή το κακό, σας κρατά αιχμαλώτους όσο ποτέ. Κάτω ο Professor X, ζήτω ο Malcolm X.

 

 

 

Το συλλογικό project αυτού του τεύχους ως ένα cut-up παλίμψηστο, ανακατεμένο στο συλλογικό μας μπλέντερ, διερευνά τα σημεία συνάντησης του φαντασιακού του μεταπολιτευτικού “κοινωνικού -θεραπευτικού*- κράτους” με τη ροζ λογοτεχνία της περιόδου. Απαρχή της διαδικασίας, τα συλλογικά αλληλεπιδρώμενα κολλάζ των εικαστικών, με τα οποία κι ακολούθησε διαρκής διάλογος ανατροφοδότησης από την πλευρά της γραφής. Έτσι, οι παραγόμενες -μέσ’ από την αναδιάταξη του τεμαχισμού- εικόνες δεν είναι πλέον ευκρινές αν προηγήθηκαν του λόγου ή αν τις υπέβαλε εκείνος πρώτος: λες και τα κολλάζ (λόγου ή εικόνας, εικόνας ή λόγου) αδράχνουν κοινές στιγμές.

 

arlekin_collage.jpg

digital collage _Kristel Pent

 

*Κρίστοφερ Λας, “Η Ζωή στο Θεραπευτικό Κράτος”,
μτφρ. Ν. Γκιμπιρίτης, τχ. 6, Πρόταγμα.
Advertisements

Διάλογοι με το χρόνο

Γεμίζω με μελομακάρονα τις διαστάσεις μου
για να χωράω καλύτερα στα πλάνα του κόσμου.
Άλλοτε περιχύνομαι με ασημόσκονη
κι άλλοτε απλά με στάχτη.
Βάφομαι, στολίζομαι,
λέω τα κάλαντα στο παλιό έτος
να τ’ αποχαιρετήσω.
Όλοι για [το] νέο μου μιλούν
κι εγώ σε παράταξη προεδρική
μόνο λαμπιόνια βλέπω.

Πρέπει να φορώ γυαλιά ηλίου
γιατί τα μάτια μου είναι ευαίσθητα
στο φως και τις εκρήξεις.
Αυτό μου είπε κάποτε ένας φρουρός
πριν γίνω μανιτάρι.

υγ. πόσα άραγε μάτια χρειάζεται να θυσιαστούν στο θάμα;

 

(Έλενα Νικολακοπούλου)

 

 

Ημίμετρο, ημίαιμο κουφάρι
ανεκπλήρωτο
σηκώθηκες τινάχτηκες
στολίστηκες με φώτα
σε άναψαν, σε έσβησαν
τρεις μάγοι σ’ ερωτεύτηκαν
περπάτησαν για να σε βρουν
με τρεις σακούλες δώρα

Όλη τη νύχτα σ’ έψαχναν
στ’ άστρο φώναζαν και στο χώμα ψέλλιζαν
κάτι να γίνει να φανείς
στου ορίζοντα τη φόδρα

Χρόνια από τότε πέρασαν
οι μάγοι φύγαν, τα δέντρα γέρασαν
κι εσύ στέκεις στη θέση σου ισχνό κι ανέγγιχτο
μονάχο ν’ αναβοσβήνεις
θαύμα.

 

(Μαργιάννα Χύμου)

 

 


Homeless – Φίλτρα της Σοφίας Πρέκα (+ τσακμακοστίχοι)

 

homeless sophia preka1

 

homeless sophia preka2

 

Ξυπνάω και η φιγούρα μου ξεθωριάζει.

Κάθε μέρα γεννιέμαι κουλουριασμένος.

Νύχτα. Υπάρχω. Δεν υπάρχω.

Μέρα. Είμαι εδώ. Δεν είμαι.

Βλέμματα. Με βλέπουν. Δε με κοιτάνε.

Νύχτα. Μέρα. Γεννιέμαι με πόνο.

 

(Κικέρτα)

 

 

homeless sophia preka3

 

less

λίγο

όλο και πιο λίγο

άφιλτρο

Lesky χωρίς

αρχαία ελληνική γραμματεία

κρύο

αγάπη χωρίς

λες

 

(κατίμ)

 

 

homeless sophia preka4

 

 

φίλτρο καφέ,

πράσινο φίλτρο,

κόκκινο φίλτρο μπουκωμένο,

κι εκείνη φίλτρο μπλαβί

για κείνες τις νύχτες που ασφυκτιούσε

και για τις κρύες λεωφόρους θάλασσες

που πάταγε το πόδι της

και της χαρίζανε κραγιόν

 

(κώστας πλησιώτης)

 

 


Δυο μικρά

-Ουρουγουάη ή Ουραγουάη;-

 

Το σκέφτομαι. Σοβαρά.

Δεν ξέρω. Προβληματίζομαι.

Ποιο είναι το σωστό;

Εσύ πώς το σκέφτεσαι;

 

Να σε ρωτήσω αργότερα.

Καλά.

Με -α ή με -ου λες να ‘χουν αλλάξει οι άνθρωποι

ως να απαντήσεις;

 

 

{116A2F45-EB82-4ED1-81BD-71AB5214DB58}- 3

φωτογραφία: Giampaolo De Pietro

 

-διώχτηνα-

 

Πολύ καιρό αυτή η βάσανος.

Πότε θα φύγει;

Σιγά μη φύγει,

διώχτηνα.

 

Φ.Ν.

 

 


Two poems – Angelos Sakkis |μεταξύ τόπων|

Δυο ποιήματα αποφασισμένα να μείνουν στην αγκαλιά της πρώτης τους γλώσσας

Το παράδοξο οιδιπόδειό τους δεν μπορούσε παρά να τα διατηρήσει αμετάφραστα

 

 

W  R  I  T  I  N  S  T  O  N  E

 

 T  H  E  R  E  A  R  E  S  O  M  E  P  E  O  P  L  E

 W  H  O  W  O  N  T  S  H  Y  F  R  O  M  T  E  L

 L  I  N  G  Y  O  U  T  H  E  W  A  Y  T  H  I  N  G

 S  A  R  E  F  O  R  T  H  E  Y  K  N  O  W  T  H  E

Y  ‘V  E  L  O  O  K  E  D  A  T  O  D  D  S  A  N  D

H  A  V  E  A  R  R  I  V  E  D  A  T  A  V  E  R  A  G

W  H  I  C  H  I  S  F  O  R  T  H  E  M  T  H  E  T

R  U  T  H  A  N  D  T  H  E  R  E  F  O  R  E  T  R  U

T  H  F  O  R  E  V  E  R  Y  O  N  E  E  L  S  E  S  U

C  H  P  E  O  P  L  E  T  E  N  D  T  O  P  U  T  T  O

O  M  U  C  H  T  R  U  S  T  O  N  U  S  U  A  L  L  Y

B  U  T  O  T  H  E  R  S  0  N  L  Y  T  E  L  L  Y  O U

H  O  W  T  H  I  N  G  S  L  O  O  K  F  R  O  M  W

H  E  R  E  T  H  E  Y  S  T  A  N  D  A  N  D  T  H  E  Y

W  I  L  L  M  A  K  E  N  O  C  L  A  I  M  S  I  N  T  H

E  A  B  S  O  L  U  T  E  T  H  O  S  E  A  R  E  T  H  E

O  N  L  Y  P  E  O  P  L  E  I  L  I  L  I  S  T  E  N  T O

,β  ι  ε’

 

 

Starting way below

                                       the surface

        barely, hardly at all, scratched

    that it comes to bear, how he has

 as he plies this new voice, he finds

      for fun, catch as catch can, then

serendipitous stuff, no method, just

     mostly undisciplined, haphazard

                          reading all the time


reading all the time

mostly undisciplined, haphazard

serendipitous stuff, no method, just

for fun, catch as catch can, then

as he plies this new voice, he finds

that it comes to bear, how he has

barely, hardly at all, scratched

the surface.

 

 

 

14287491_10207607543295851_1543660476_n

διασύνδεση δημόσιου χώρου σε αποκατάσταση οθωμανικών στάβλων στη Θεσσαλονίκη (τοπογραφικό σκίτσο της Ηρώς Τζωρτζακάκη)

 


Αρέσει σε %d bloggers: