Tag Archives: στίχοι

These foolish wings – ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»

Εν αρχή, μια διάδραση μεταξύ των εικαστικών ντέμη και Kristel (Pent), που άλλαξαν τόπους από το βορρά στο νότο κι αντίστροφα, ένα παιχνίδι κάπου ανάμεσα σε Νορβηγία, Ελλάδα κι Εσθονία. Εν συνεχεία, ένα αυθόρμητο collage κλεμμένων** και νέων στίχων, μια συλλογική σύνθεση από τη μεριά των γραφιάδων, ήρθε να μπει στο παιχνίδι.

Κι εγένετο … These Foolish Wings (ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»)

 

Αυτά τα σπασμένα φτερά

μου θυμίζουν εσένα

δεν έχουν αυταξία

-πουλιού ή ανεμιστήρα-

 

Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά

Μάθε ξανά να πετάς

broken wings – ντέμη

 

Ο άνεμος στροβιλίζει

τα φύλλα -σπασμένα φτερά

διασχίζουν το δρόμο

και ξέρω ότι έρχεσαι κοντά μου

 

Του φθινοπώρου φύλλα

-σπασμένα φτερά μου θυμίζουν εσένα

 

Σε τρύπιο φαράσι

του φθινοπώρου φύλλα

π-ε-τ-ο-ύ-ν τις πιέτες

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

πιέτες πετούν

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

Μάζεψε προσεκτικά

του φθινοπώρου φύλλα

με κόλλα στο σώμα

κάν’ τα φτερά

παρέμβαση Kristel #1

 

Μ’ αυτά τα φύλλα

Μάθε ξανά να πετάς

 

Αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου

Μη δοκιμάσεις ποτέ να πετάξεις

του φθινοπώρου τα φύλλα στον κάδο

θα σε πάρει η μυρωδιά

 

Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις

Αν δεν αφήσεις το σώμα σου πίσω

 

Κι όσο τη ζωή σου

ποντάρεις στο κενό

ο ήλιος ψηλά σε τρέφει

για να σε φέρει πάλι

παρέμβαση ντέμη #2

 

Στην αγκαλιά μου

να πετάς και να θυμάσαι

 

Φρόντισε τα κινούμενα μέρη

να μη σαλέψουν ποτέ

αλλιώς φωτιά θα βάλουν

για να περάσει η ώρα

 

Να μη σαλέψουν ποτέ

 τα κινούμενα μέρη

 

Μαθαίνοντας να πετάς

οι ουρανοί κάνουν κύκλους

στις άκρες των φτερών*

μέχρι να μην υπάρχουν πια

 

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

These foolish wings, ντέμη – Kristel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ομιλούμενο:

[…] (σε πύργο): Επιβεβαιώστε 001/124 έτοιμοι προς αναχώρηση.

(Πύργος): Γεια σας και πάλι, η ώρα είναι 54.12

(Προς Πύργο): 1/100. Είναι να φύγει.

(Πύργος): Μπορείτε να ξεκινήσετε την απογείωσή σας, άνεμοι πάνω από 1/16 κόμβους.

(Στον πύργο): 001/124

Μαλακά με τα φρένα. Ηρέμησε. Θα ρολλάρει αυτή τη φορά. Απλώς, δώσε δύναμη σταδιακά, και αυτό …»

 

 

**Βιβλιογραφικό παράρτημα κλεμμένων στίχων και δανεικών τραγουδιών:

 

«Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά / μάθε ξανά να πετάς»

(“take these broken wings / and learn to fly again”)

Broken Wings” – Mr.Mister

 

«Αυτά τα σπασμένα φτερά / μου θυμίζουν εσένα»

(“and still my heart has wings / these foolish things remind me of you”)

These Foolish Things” – Ella Fitzerald, Billie Holiday, Etta James, Nat King Cole, Frank Sinatra)

 

«του φθινοπώρου τα φύλλα / στο κόκκινο στο μαύρο»

(“the autumn leaves of red and gold”)

Autumn Leaves”- Nat King Cole

 

«του φθινοπώρου φύλλα […] στο φαράσι»

(“Les feuilles mortes […] à la pelle.”)

Les feuilles mortes” – Yves Montand

 

«Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις / αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου»

(“Don’t ever try to fly / unless you leave your body on the other side”)

“Know” – System of a Down   

 

« … Tα κινούμενα μέρη να μη σαλέψουν ποτέ»

«για να περάσει η ώρα»

( … all moving parts stand still

Just to pass the time)

All Moving Parts (Stand Still) – Black Sabbath

 

« … στις άκρες των φτερών»

« … μαθαίνοντας να πετάς»

« … οι ουρανοί κάνουν κύκλους»

(“… on the tips of my wings

 … learning to fly

 … the circling skies)

“Learning To Fly” – Pink Floyd


δύο ποιήματα – Κωστής Καπελλίδης

a2

σκίτσο – markonis

Γράμματα Του Νερού Ι

Αν η βροχή μπορούσε

να με κόψει

θα μ’ έβλεπες ολόκληρο.

 

 

Ερωτική Λειτουργία Γραμμένη Σε Διάστημα Τριών Ημερών

 
Μια γυναίκα που μου χαμογέλασε ένα άσχημο βράδυ
Είχε πεθάνει ένας γέρος που ήξεραν ότι θα πεθάνει
Μια γυναίκα που οι σφαίρες του προσώπου της
Έδωσαν την πεμπτουσία της γλύκας
«Κοίτα, σώθηκε κάτι» κι ήταν κοντά μου ψιθυρίζοντας
Τις εγκόσμιες καταφάσεις κι ήταν
κοντά μου μ’ αληθινά δάκρυα την ώρα
της επίθεσης κι ήταν ο κόσμος
που ξέραμε μόνο ως θρύλο
Στο δωμάτιο με τα βαριά παπλώματα
και σφυριά μιας καρδιάς που ανοίγει το στήθος
Κι ήταν κοντά όταν είχαν σβήσει τα φώτα
Και το σκοτάδι είχε δύο φωνές
Και πάλευαν τα δικά του σπλάχνα
Σαν να μην πάλευαν άνθρωποι
Κι ήταν κοντά για δυο-τρεις μέρες παραπάνω
απ’ το πέρας της προθεσμίας
Κι έφτιαξε την προθεσμία κι ήταν
Τα δάκρυά της το δίκιο κι ήταν
Στο κλείσιμο της πόρτας πάλι
Χαμογελαστή.

δύο ποιήματα – feuve

b5

σχέδιο – skotini

Η ζωή
όπως όλα τα μυστικά
είναι ομορφότερη
όσο αγνοείς την ύπαρξή της

Σαν έναν δυναμίτη
που παριστάνει το κερί
και σιγοκαίει
φωτίζοντας ειρωνικά
μες στα σιφόνια!

Αϋπνία

πώς μπορείς και κοιμάσαι;
όταν η ζωή κυλάει
απ’ τα δάχτυλα των ποδιών σου
στο νωπό χώμα
κι ενώ ο χρόνος ροκανίζει
την ψυχή σου
όταν έχεις δει όλο το ψέμα
μέσα κι έξω από εσένα
κι όμως εσύ κοιμάσαι
ταξιδεύεις γλυκά στο υποσυνείδητό σου
κρύβεσαι στην υπέροχη ασάφειά του
χάνεσαι στα μελαγχολικά βλέμματα
που γίνηκαν άστρα σκοτεινά
των όμορφών σου πορνόγερων
των νέων με ρημαγμένες καρδιές
και των σοφών γκριζομάλλικων παιδιών
Τα πάντα γυρεύουν το σκοτάδι
κόσμοι μετατρέπονται σε στάχτη
κι οι κόκκοι της άμμου
στην κλεψύδρα να πέφτουν
ακάθεκτοι
δάκρυα που λιώνουνε τα μάτια
νιφάδες που αρπάζουν φωτιά
αμυγδαλιές που αιμορραγούνε σπέρμα
και μια παλίρροια που
παρασύρει τα πάντα
κι εσύ να κοιμάσαι
ευτυχισμένος
γιατί εσύ ξέρεις
ότι ακόμα κι ένα άστρο
θα υπέφερε
αν ήξερε ότι είναι
άστρο


ένα καράβι μέθυσε – mhnymal

13349036_10204810909792830_676880211_n

φωτογραφία – Μαρία Σορωνιάτη

 

 

ένα καράβι μέθυσε και διάβηκε τη νύχτα

και γίνηκε σε μια νυχτιά κιτρινωπό υποβρύχιο

και το πρωί το βρήκανε οι δύτες της υπόγας

και βάλαν τους ιστορικούς να το μοιρολογούνε

και βάλανε και μένανε για να τους σιγοντάρω

σαν έπεσε το σούρουπο σηκώθηκε να φύγει

να βρει ξανά τις φίλες του της θάλασσας τα κήτη

κι ο γύπας που το φύλαγε έκπληχτος το ρωτάει

αφού είσαι πτώμα καραβιού κιτρινωπό υποβρύχιο

τι τα σηκώνεις τα πανιά και πας να ταξιδέψεις

πάω μοναχά στις φίλες μου να μάσω λίγη αφρότη

το θέατρο τελείωσε στραγγίσαν τα νερά μου

μέθυσα κι ήπια θάλασσα μα τώρα θα σαλπάρω

και θα χω καπετάνισσα τυφλότατη μπουμπλίνα

κι αμούστακα ναυτόπουλα με τα στυλά στο χέρι

για την κοινότη του νερού και της φωθιάς τη μούρλα

για τα όσα τάξαμε παλιά πριχού γενούμε μούμιες


Λεύκιος – Τρία σχόλια πάνω στην απώλεια

 

α΄

Μην ψάχνετε εδώ

ανθρώπους που χάσατε.

Δε χάθηκα εγώ.

Έχασα μόνο.

 

β΄

Ήρθες και θύμισες

τόσους που έφυγαν.

Φύγε κι εσύ

να ξεχάσω.

 

γ΄

Φεύγεις πεθαμένος,

ζεις για πάντα.

Φεύγεις ζωντανός,

αργοπεθαίνεις.

 


Αρέσει σε %d bloggers: