Tag Archives: στίχοι

i. συλλογικό cut-up μπλέντερ από το #07

η ροζ καταστολή – μ’ ένα άρλεκιν ξεχνιέσαι

Το συλλογικό project αυτού του τεύχους ως ένα cut-up παλίμψηστο, ανακατεμένο στο συλλογικό μας μπλέντερ, διερευνά τα σημεία συνάντησης του φαντασιακού του μεταπολιτευτικού “κοινωνικού -θεραπευτικού*- κράτους” με τη ροζ λογοτεχνία της περιόδου. Απαρχή της διαδικασίας, τα συλλογικά αλληλεπιδρώμενα κολλάζ των εικαστικών, με τα οποία κι ακολούθησε διαρκής διάλογος ανατροφοδότησης από την πλευρά της γραφής. Έτσι, οι παραγόμενες -μέσ’ από την αναδιάταξη του τεμαχισμού- εικόνες δεν είναι πλέον ευκρινές αν προηγήθηκαν του λόγου ή αν τις υπέβαλε εκείνος πρώτος: λες και τα κολλάζ (λόγου ή εικόνας, εικόνας ή λόγου) αδράχνουν κοινές στιγμές.

υλικό κατατεμαχισμού: ΙΝΕ, Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, Αναλυτικό Γλωσσάριο, μτφρ. Χ. Καρακιουλάφη, τμ. 2, Αθήνα 2003, καθώς και τα άρλεκιν: Απιστίες, Γυναίκες του Έρωτα, Το Δώρο της Θάλασσας, Απαγορευμένος Παράδεισος, Πρίγκιπες της Ερήμου κ.ά.

 

 

 

imageedit_1_4440139725

int_r_o (digital collage) σουρ λουλου

 

cage (2)

Γιa το απόσπασμα αυτό κατηγορήθηκε ο συγκολλητής του αλλά αθωώθηκε μέ τήν υπ’ αριθ. 34.000/53.000 απόφαση τού Εφετείου Αθηνών, ως φανταστικό και επομένως μη νομικό πρόσωπο.

-κι αν διαφωνήσω;

-θα είσαι άπορη.

Στεκόταν όρθιος μπροστά της, με τα πόδια ανοιχτά.

Η Λώρα δεν αντιστάθηκε, δεν υπήρχε πια λόγος.

 

Απολαύσατε το Άρλεκιν που μόλις διαβάσατε;

 

imageedit_1_5646491199

bodymatter 2 (digital collage) σουρ λουλου

 

 

girl

Οι κανονισμοί υπο-ανάληψης ευθύνης είναι σαφείς για εκείνη:

Η στολή της πρέπει και οφείλει να είναι υπέρμετρα προσεγμένη. Είναι η εικόνα της προς τον έξω κόσμο. Θα την αναγνωρίσεις από τα γήινα χρώματα στη ζώνη, τα εξω-γήινα χρώματα στη μπλούζα της, καθώς και τον κόμπο στο λαιμό της.

 

Από τα 16 και μετά, της δίνεται η δυνατότητα άσκησης επαγγέλματος. Το ωράριο είναι ο αριθμός των ωρών που προσφέρει, ώστε οι περικοπές εξόδων να της επιτρέψουν να αναστενάζει (μην) κάθε βράδυ.

Το βάρος των ευθυνών και για όσους μήνες διαρκεί η σύμβασή της υπόκειται σε ορθολογικοποίηση διαφόρων δράσεων ωσάν κατασπαραγμό από μια μεγάλη αγέλη.

Για όσους μήνες διαρκεί η σύμβαση, η Ίζι Χέλιγκαν αναφωνεί:

“Εμπρός, στους γκρίζους κροτάφους!

Πίσω στα γκρίζα θεσμικά πλαίσια!”

 

imageedit_1_3298115849

μαρού – κολλάζ

 

*Κρίστοφερ Λας, “Η Ζωή στο Θεραπευτικό Κράτος”, 
μτφρ. Ν. Γκιμπιρίτης, τχ. 6, Πρόταγμα.

 

 

Advertisements

Homeless – Φίλτρα της Σοφίας Πρέκα (+ τσακμακοστίχοι)

 

homeless sophia preka1

 

homeless sophia preka2

 

Ξυπνάω και η φιγούρα μου ξεθωριάζει.

Κάθε μέρα γεννιέμαι κουλουριασμένος.

Νύχτα. Υπάρχω. Δεν υπάρχω.

Μέρα. Είμαι εδώ. Δεν είμαι.

Βλέμματα. Με βλέπουν. Δε με κοιτάνε.

Νύχτα. Μέρα. Γεννιέμαι με πόνο.

 

(Κικέρτα)

 

 

homeless sophia preka3

 

less

λίγο

όλο και πιο λίγο

άφιλτρο

Lesky χωρίς

αρχαία ελληνική γραμματεία

κρύο

αγάπη χωρίς

λες

 

(κατίμ)

 

 

homeless sophia preka4

 

 

φίλτρο καφέ,

πράσινο φίλτρο,

κόκκινο φίλτρο μπουκωμένο,

κι εκείνη φίλτρο μπλαβί

για κείνες τις νύχτες που ασφυκτιούσε

και για τις κρύες λεωφόρους θάλασσες

που πάταγε το πόδι της

και της χαρίζανε κραγιόν

 

(κώστας πλησιώτης)

 

 


These foolish wings – ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»

Εν αρχή, μια διάδραση μεταξύ των εικαστικών ντέμη και Kristel (Pent), που άλλαξαν τόπους από το βορρά στο νότο κι αντίστροφα, ένα παιχνίδι κάπου ανάμεσα σε Νορβηγία, Ελλάδα κι Εσθονία. Εν συνεχεία, ένα αυθόρμητο collage κλεμμένων** και νέων στίχων, μια συλλογική σύνθεση από τη μεριά των γραφιάδων, ήρθε να μπει στο παιχνίδι.

Κι εγένετο … These Foolish Wings (ένα συλλογικό «αντι-τραγούδι»)

 

Αυτά τα σπασμένα φτερά

μου θυμίζουν εσένα

δεν έχουν αυταξία

-πουλιού ή ανεμιστήρα-

 

Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά

Μάθε ξανά να πετάς

broken wings – ντέμη

 

Ο άνεμος στροβιλίζει

τα φύλλα -σπασμένα φτερά

διασχίζουν το δρόμο

και ξέρω ότι έρχεσαι κοντά μου

 

Του φθινοπώρου φύλλα

-σπασμένα φτερά μου θυμίζουν εσένα

 

Σε τρύπιο φαράσι

του φθινοπώρου φύλλα

π-ε-τ-ο-ύ-ν τις πιέτες

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

πιέτες πετούν

Στο κόκκινο (σ)το μαύρο

 

Μάζεψε προσεκτικά

του φθινοπώρου φύλλα

με κόλλα στο σώμα

κάν’ τα φτερά

παρέμβαση Kristel #1

 

Μ’ αυτά τα φύλλα

Μάθε ξανά να πετάς

 

Αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου

Μη δοκιμάσεις ποτέ να πετάξεις

του φθινοπώρου τα φύλλα στον κάδο

θα σε πάρει η μυρωδιά

 

Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις

Αν δεν αφήσεις το σώμα σου πίσω

 

Κι όσο τη ζωή σου

ποντάρεις στο κενό

ο ήλιος ψηλά σε τρέφει

για να σε φέρει πάλι

παρέμβαση ντέμη #2

 

Στην αγκαλιά μου

να πετάς και να θυμάσαι

 

Φρόντισε τα κινούμενα μέρη

να μη σαλέψουν ποτέ

αλλιώς φωτιά θα βάλουν

για να περάσει η ώρα

 

Να μη σαλέψουν ποτέ

 τα κινούμενα μέρη

 

Μαθαίνοντας να πετάς

οι ουρανοί κάνουν κύκλους

στις άκρες των φτερών*

μέχρι να μην υπάρχουν πια

 

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

Μέχρι να μην υπάρχουν πια φτερά

These foolish wings, ντέμη – Kristel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ομιλούμενο:

[…] (σε πύργο): Επιβεβαιώστε 00 -1/12- 4 έτοιμοι προς αναχώρηση.

(Πύργος): Γεια σας και πάλι, η ώρα είναι 54.12

(Προς Πύργο): 1/100. Είναι να φύγει.

(Πύργος): Μπορείτε να ξεκινήσετε την απογείωσή σας, άνεμοι πάνω από 1/16 κόμβους.

(Στον πύργο): 00 – 1/12 – 4

Μαλακά με τα φρένα. Ηρέμησε. Θα ρολλάρει αυτή τη φορά. Απλώς, δώσε δύναμη σταδιακά, και αυτό … 

 

**Βιβλιογραφικό παράρτημα κλεμμένων στίχων και δανεικών τραγουδιών:

 

Μ’ αυτά τα σπασμένα φτερά μάθε ξανά να πετάς

(“take these broken wings / and learn to fly again”)

Broken Wings – Mr.Mister

 

Αυτά τα σπασμένα φτερά μου θυμίζουν εσένα

(“and still my heart has wings / these foolish things remind me of you”)

These Foolish Things – Ella Fitzerald, Billie Holiday, Etta James, Nat King Cole, Frank Sinatra)

 

του φθινοπώρου τα φύλλα / στο κόκκινο στο μαύρο

(“the autumn leaves of red and gold”)

Autumn Leaves – Nat King Cole

 

του φθινοπώρου φύλλα […] στο φαράσι

(“Les feuilles mortes […] à la pelle.”)

Les feuilles mortes  Yves Montand

 

Ποτέ μη δοκιμάσεις να πετάξεις / αν δεν αφήσεις πίσω το σώμα σου

(“Don’t ever try to fly / unless you leave your body on the other side”)

Know – System of a Down   

 

 … Tα κινούμενα μέρη να μη σαλέψουν ποτέ

για να περάσει η ώρα

(“ … all moving parts stand still”

“Just to pass the time”)

All Moving Parts (Stand Still) – Black Sabbath

 

… στις άκρες των φτερών

… μαθαίνοντας να πετάς

… οι ουρανοί κάνουν κύκλους

(“… on the tips of my wings”

“ … learning to fly”

“ … the circling skies”)

Learning To Fly – Pink Floyd


δύο ποιήματα – Κωστής Καπελλίδης

a2

σκίτσο – markonis

Γράμματα Του Νερού Ι

Αν η βροχή μπορούσε

να με κόψει

θα μ’ έβλεπες ολόκληρο.

 

 

Ερωτική Λειτουργία Γραμμένη Σε Διάστημα Τριών Ημερών

 
Μια γυναίκα που μου χαμογέλασε ένα άσχημο βράδυ
Είχε πεθάνει ένας γέρος που ήξεραν ότι θα πεθάνει
Μια γυναίκα που οι σφαίρες του προσώπου της
Έδωσαν την πεμπτουσία της γλύκας
«Κοίτα, σώθηκε κάτι» κι ήταν κοντά μου ψιθυρίζοντας
Τις εγκόσμιες καταφάσεις κι ήταν
κοντά μου μ’ αληθινά δάκρυα την ώρα
της επίθεσης κι ήταν ο κόσμος
που ξέραμε μόνο ως θρύλο
Στο δωμάτιο με τα βαριά παπλώματα
και σφυριά μιας καρδιάς που ανοίγει το στήθος
Κι ήταν κοντά όταν είχαν σβήσει τα φώτα
Και το σκοτάδι είχε δύο φωνές
Και πάλευαν τα δικά του σπλάχνα
Σαν να μην πάλευαν άνθρωποι
Κι ήταν κοντά για δυο-τρεις μέρες παραπάνω
απ’ το πέρας της προθεσμίας
Κι έφτιαξε την προθεσμία κι ήταν
Τα δάκρυά της το δίκιο κι ήταν
Στο κλείσιμο της πόρτας πάλι
Χαμογελαστή.

δύο ποιήματα – feuve

b5

σχέδιο – skotini

Η ζωή
όπως όλα τα μυστικά
είναι ομορφότερη
όσο αγνοείς την ύπαρξή της

Σαν έναν δυναμίτη
που παριστάνει το κερί
και σιγοκαίει
φωτίζοντας ειρωνικά
μες στα σιφόνια!

Αϋπνία

πώς μπορείς και κοιμάσαι;
όταν η ζωή κυλάει
απ’ τα δάχτυλα των ποδιών σου
στο νωπό χώμα
κι ενώ ο χρόνος ροκανίζει
την ψυχή σου
όταν έχεις δει όλο το ψέμα
μέσα κι έξω από εσένα
κι όμως εσύ κοιμάσαι
ταξιδεύεις γλυκά στο υποσυνείδητό σου
κρύβεσαι στην υπέροχη ασάφειά του
χάνεσαι στα μελαγχολικά βλέμματα
που γίνηκαν άστρα σκοτεινά
των όμορφών σου πορνόγερων
των νέων με ρημαγμένες καρδιές
και των σοφών γκριζομάλλικων παιδιών
Τα πάντα γυρεύουν το σκοτάδι
κόσμοι μετατρέπονται σε στάχτη
κι οι κόκκοι της άμμου
στην κλεψύδρα να πέφτουν
ακάθεκτοι
δάκρυα που λιώνουνε τα μάτια
νιφάδες που αρπάζουν φωτιά
αμυγδαλιές που αιμορραγούνε σπέρμα
και μια παλίρροια που
παρασύρει τα πάντα
κι εσύ να κοιμάσαι
ευτυχισμένος
γιατί εσύ ξέρεις
ότι ακόμα κι ένα άστρο
θα υπέφερε
αν ήξερε ότι είναι
άστρο


Αρέσει σε %d bloggers: