Tag Archives: συνομιλία

ti do – Giampaolo De Pietro ~ σου δίνω

216155_1021577153825_6720_n

photo: Giampaolo De Pietro

 

Ένας ένας ισορροπούν. 
Ισορροπώ. 
Χωρίς να ανησυχώ.
Αν πέσω.
Αν θα πέσω.
Αν το φρέσκο χορτάρι θα με κρατήσει.
Ισορροπώ ανοίγοντας γραμμές
Στο παρόν και Στο παρελθόν. 
Και Στο μέλλον;
Στο Μέλλον, σειρά σου.
Η σειρά Σου

                                                                    
                                                                    Κικέρτα

{70F9D27C-168A-4FF7-BE0E-73F601C975EB}.jpg

photo: Giampaolo De Pietro

 

έχω βρεθεί σ’ αυτό το δωμάτιο κάποτε:
κίτρινη λάμπα πετρελαίου.
πόστερ αλπικού τοπίου στον τοίχο.
γραφείο τουριστικών εκδρομών.
κάμποσα πούλμαν στο στενάκι,
ένα τη φορά, για να χωράνε.
δίπλα στο πούλμαν, εκείνο το όχημα
που έφερνε πετρέλαιο θέρμανσης στην περιοχή.
ίδιο το γραφείο, και για τις εκδρομές
και για την αγορά πετρελαίου.
μισή χρονιά, καλοκαιρινά μπάνια,
μισή χρονιά, καύσιμα για τις πετρελαιόσομπες.
η έδρα, μία, σε κείνο το σκιερό μουχλιασμένο
δωμάτιο που μύριζε σέπια πετρελαίου.
φανταζόμουν εκπαιδευτικές εκδρομές για βουτιές
σε γεωτρήσεις υδρογονανθράκων.
δεκαετίες μετά, κι ενώ το γραφείο εκείνο
πια δεν υπάρχει, μετάνιωσα:
έπρεπε να ΄χα φανταστεί το δωμάτιο
ως σκοτεινό θάλαμο.


                                                                      κατίμ

 

{F84AB85A-0F40-4A14-B301-0510BF68676B}.png

photo: Giampaolo De Pietro

 

ψάξε βρες το άλλο σου μισό
που θα σε συμπληρώνει
με μια πάζλεια αρμονικότητα
τα μικρά κομμάτια που σ’ όλους λείπουν

Απέτυχες, ε;

για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας
το φυλαχτό πρόδωσε τον άνθρωπο
ως προς την ολοκλήρωσή του
κι απόμειν' όμοιο

στο μεταξύ κάμποσα μυρμήγκια
δίχως άγχη συμπαντικής νομοτέλειας
οικοδομούν γεωμετρικότατα
"το μεγάλο μνημείο των ηρώων της επανάστασης"


                                                           κώστας πλησιώτης




Advertisements

παιχνίδι γεωμετρίας μεταξύ λόγου και φωτογραφίας

|Ασχήμια|

|Ασχήμια είναι η αποσιώπηση της συνείδησης,

τα πεινασμένα σκυλιά που κανείς δεν προσέχει.

Ασχήμια είναι τα σφουγγαρισμένα πατώματα,

οι αιματοβαμμένες γραβάτες,

οι οθόνες που διαστρεβλώνουν το σήμερα.

Ασχήμια είναι το ανελέητο εμπόριο 

κι οι επιτηδευμένες κουβέντες,

προκειμένου ν’ αποκρύψουμε τις χαρακιές μας.

Ακόμα, ασχήμια είναι οι κραυγές των πιστών,

καθώς παλεύουν ν’ αναστήσουν το Θεό τους·

κι εμείς που ονειρευτήκαμε ένα σύνολο αταξικό,

εμείς που αγαπήσαμε έναν κόσμο αληθινό,

απομείναμε να γράφουμε λέξεις σε σκισμένες σελίδες,

δείγμα ότι κάποτε ζήσαμε.|

{0B0377F9-77B6-45B7-9452-04F839A508B2}

photo: Giampaolo De Pietro

|Ενός λεπτού σιγή|

|Ενός λεπτού σιγή για όλα τα πρωινά

που έζησαν στη σκιά των εφιαλτών της νύχτας.

Για όσους απομείναν με τη σκέψη τους.

Για όλες τις στιγμές που δειλά βούτηξαν στα γνώριμα

και κατέληξαν άχρωμες.

Για όλους όσους συμβιβάστηκαν.

Για όλα τα ταξίδια που δεν κάναμε,

για τις φωτογραφίες που δε βγάλαμε,

για τους στόχους που εγκαταλείψαμε.

Ενός λεπτού σιγή για τη ζωή που δε χαρήκαμε.|

                                                                                    |Γιάννης Γρίβας|


i. συλλογικό cut-up μπλέντερ από το #07

η ροζ καταστολή – μ’ ένα άρλεκιν ξεχνιέσαι

Το συλλογικό project αυτού του τεύχους ως ένα cut-up παλίμψηστο, ανακατεμένο στο συλλογικό μας μπλέντερ, διερευνά τα σημεία συνάντησης του φαντασιακού του μεταπολιτευτικού “κοινωνικού -θεραπευτικού*- κράτους” με τη ροζ λογοτεχνία της περιόδου. Απαρχή της διαδικασίας, τα συλλογικά αλληλεπιδρώμενα κολλάζ των εικαστικών, με τα οποία κι ακολούθησε διαρκής διάλογος ανατροφοδότησης από την πλευρά της γραφής. Έτσι, οι παραγόμενες -μέσ’ από την αναδιάταξη του τεμαχισμού- εικόνες δεν είναι πλέον ευκρινές αν προηγήθηκαν του λόγου ή αν τις υπέβαλε εκείνος πρώτος: λες και τα κολλάζ (λόγου ή εικόνας, εικόνας ή λόγου) αδράχνουν κοινές στιγμές.

υλικό κατατεμαχισμού: ΙΝΕ, Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, Αναλυτικό Γλωσσάριο, μτφρ. Χ. Καρακιουλάφη, τμ. 2, Αθήνα 2003, καθώς και τα άρλεκιν: Απιστίες, Γυναίκες του Έρωτα, Το Δώρο της Θάλασσας, Απαγορευμένος Παράδεισος, Πρίγκιπες της Ερήμου κ.ά.

 

 

 

imageedit_1_4440139725

int_r_o (digital collage) σουρ λουλου

 

cage (2)

Γιa το απόσπασμα αυτό κατηγορήθηκε ο συγκολλητής του αλλά αθωώθηκε μέ τήν υπ’ αριθ. 34.000/53.000 απόφαση τού Εφετείου Αθηνών, ως φανταστικό και επομένως μη νομικό πρόσωπο.

-κι αν διαφωνήσω;

-θα είσαι άπορη.

Στεκόταν όρθιος μπροστά της, με τα πόδια ανοιχτά.

Η Λώρα δεν αντιστάθηκε, δεν υπήρχε πια λόγος.

 

Απολαύσατε το Άρλεκιν που μόλις διαβάσατε;

 

imageedit_1_5646491199

bodymatter 2 (digital collage) σουρ λουλου

 

 

girl

Οι κανονισμοί υπο-ανάληψης ευθύνης είναι σαφείς για εκείνη:

Η στολή της πρέπει και οφείλει να είναι υπέρμετρα προσεγμένη. Είναι η εικόνα της προς τον έξω κόσμο. Θα την αναγνωρίσεις από τα γήινα χρώματα στη ζώνη, τα εξω-γήινα χρώματα στη μπλούζα της, καθώς και τον κόμπο στο λαιμό της.

 

Από τα 16 και μετά, της δίνεται η δυνατότητα άσκησης επαγγέλματος. Το ωράριο είναι ο αριθμός των ωρών που προσφέρει, ώστε οι περικοπές εξόδων να της επιτρέψουν να αναστενάζει (μην) κάθε βράδυ.

Το βάρος των ευθυνών και για όσους μήνες διαρκεί η σύμβασή της υπόκειται σε ορθολογικοποίηση διαφόρων δράσεων ωσάν κατασπαραγμό από μια μεγάλη αγέλη.

Για όσους μήνες διαρκεί η σύμβαση, η Ίζι Χέλιγκαν αναφωνεί:

“Εμπρός, στους γκρίζους κροτάφους!

Πίσω στα γκρίζα θεσμικά πλαίσια!”

 

imageedit_1_3298115849

μαρού – κολλάζ

 

*Κρίστοφερ Λας, “Η Ζωή στο Θεραπευτικό Κράτος”, 
μτφρ. Ν. Γκιμπιρίτης, τχ. 6, Πρόταγμα.

 

 


Διάλογοι με το χρόνο

Γεμίζω με μελομακάρονα τις διαστάσεις μου
για να χωράω καλύτερα στα πλάνα του κόσμου.
Άλλοτε περιχύνομαι με ασημόσκονη
κι άλλοτε απλά με στάχτη.
Βάφομαι, στολίζομαι,
λέω τα κάλαντα στο παλιό έτος
να τ’ αποχαιρετήσω.
Όλοι για [το] νέο μου μιλούν
κι εγώ σε παράταξη προεδρική
μόνο λαμπιόνια βλέπω.

Πρέπει να φορώ γυαλιά ηλίου
γιατί τα μάτια μου είναι ευαίσθητα
στο φως και τις εκρήξεις.
Αυτό μου είπε κάποτε ένας φρουρός
πριν γίνω μανιτάρι.

υγ. πόσα άραγε μάτια χρειάζεται να θυσιαστούν στο θάμα;

 

(Έλενα Νικολακοπούλου)

 

 

Ημίμετρο, ημίαιμο κουφάρι
ανεκπλήρωτο
σηκώθηκες τινάχτηκες
στολίστηκες με φώτα
σε άναψαν, σε έσβησαν
τρεις μάγοι σ’ ερωτεύτηκαν
περπάτησαν για να σε βρουν
με τρεις σακούλες δώρα

Όλη τη νύχτα σ’ έψαχναν
στ’ άστρο φώναζαν και στο χώμα ψέλλιζαν
κάτι να γίνει να φανείς
στου ορίζοντα τη φόδρα

Χρόνια από τότε πέρασαν
οι μάγοι φύγαν, τα δέντρα γέρασαν
κι εσύ στέκεις στη θέση σου ισχνό κι ανέγγιχτο
μονάχο ν’ αναβοσβήνεις
θαύμα.

 

(Μαργιάννα Χύμου)

 

 


Homeless – Φίλτρα της Σοφίας Πρέκα (+ τσακμακοστίχοι)

 

homeless sophia preka1

 

homeless sophia preka2

 

Ξυπνάω και η φιγούρα μου ξεθωριάζει.

Κάθε μέρα γεννιέμαι κουλουριασμένος.

Νύχτα. Υπάρχω. Δεν υπάρχω.

Μέρα. Είμαι εδώ. Δεν είμαι.

Βλέμματα. Με βλέπουν. Δε με κοιτάνε.

Νύχτα. Μέρα. Γεννιέμαι με πόνο.

 

(Κικέρτα)

 

 

homeless sophia preka3

 

less

λίγο

όλο και πιο λίγο

άφιλτρο

Lesky χωρίς

αρχαία ελληνική γραμματεία

κρύο

αγάπη χωρίς

λες

 

(κατίμ)

 

 

homeless sophia preka4

 

 

φίλτρο καφέ,

πράσινο φίλτρο,

κόκκινο φίλτρο μπουκωμένο,

κι εκείνη φίλτρο μπλαβί

για κείνες τις νύχτες που ασφυκτιούσε

και για τις κρύες λεωφόρους θάλασσες

που πάταγε το πόδι της

και της χαρίζανε κραγιόν

 

(κώστας πλησιώτης)

 

 


Αρέσει σε %d bloggers: